ASWOENSDAGVIERING EN VASTENTIJD ZEVERGEM

 

VASTEN: IN DE WOESTIJN SAMENKOMEN ROND DE WATERPUT
Op Aswoensdag kwamen een honderdtal gelovigen naar ons parochiekerkje om de veertigdagentijd op een passende wijze in te zetten.
Voor de viering vulde Afrikaanse muziek de kerk. Rondom de waterput stonden de stoelen in concentrische ovalen gerangschikt. Broederlijk Delen wil dit jaar vooral de Sahel-landen in het daglicht plaatsen. Daarom volgt ook onze parochie de symboliek van de waterput.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tijdens de viering werd niet alleen gevarieerd met licht en donker, ook stilte en soberheid kwamen duidelijk aan bod. De palmtakken van vorig jaar werden verbrand en iedereen werd uitgenodigd zijn of haar buur te zegenen met een askruisje.
Opnieuw veel lovende woorden achteraf. Het was niet alleen een viering waarin het vuur van de palmtakken centraal stond. Op de eerste plaats was het een hartverwarmende samenkomst die naar de diepte toe liet ervaren dat vasten nog steeds een hedendaagse betekenis heeft.
 
WAAROM DE KEUZE VAN EEN WATERPUT ALS SYMBOOL?
Water vinden wij doodnormaal, het komt gewoon uit de kraan... In een droog gebied echter is iedere waterdruppel, iedere bron en iedere waterput een mirakel.
 
Voor de aartsvaders uit de Bijbel waren waterputten een teken van Gods aanwezigheid en een bewijs van het verbond van God met ons.
De hele vasten lang stellen wij een waterput centraal. Als verwijzing naar die Bijbelse grond van ons geloof, maar ook als verwijzing naar de volkeren in de Sahel voor wie de waterput een zaak van leven, van overleven is. De campagne van Broederlijk Delen zet dit jaar twee Sahellanden centraal: Burkina Faso en Senegal.
Tegelijk is deze put een verwijzing naar onze tocht door de vasten. Week na week zullen wij in de Zevergemse parochiekerk samenkomen om ons te herinneren dat ook wij ‘een volk onderweg’ zijn, geroepen door God en door onze medemensen, om ons te laven aan onze bronnen, om mee te stappen in het verhaal van ‘leven is gekregen om gegeven te leven’. Week na week komen we samen rond de waterput om verhalen te horen, verhalen die ons leven zin geven.