NAZARETH-EKE EN OMGEVING: LOURDESBEDEVAART 18 - 23 JULI 2007
 
Het thema van de bedevaart is: Geloven op de kruispunten van het leven...
Zaterdagavond 14 juli 2007 om 19.00 uur had er in de kerk van Nazareth de zendingsviering plaats voor onze 66 bedevaarders.
 

 

 

Om de drie jaar richt onze plaatselijk KWB-KAV een bedevaart in naar Frankrijk, naar O.-L.-Vrouw van Lourdes. Op woensdag 18 juli 2007 stonden 65 bedevaarders uit Nazareth en omstreken klaar om te vertrekken aan het Parochiaal Centrum te Nazareth 3 autobussen, die hen kwamen oppikken om de “TGV” in Tourcoing te nemen, lieten echter op zich wachten. Toch kwam alles in kannen en kruiken en kon de groep tijdig vertrekken en met de bus en met de trein. Van horen zeggen weten we dat het een prachtige bedevaart was, onder de goede begeleiding van Marc (Perseyn) en Willy (De Vos). Op de foto’s zie je hoe Marc en Willy nog druk overleggen om iedereen op de bus te krijgen (1). Gepakt en gezakt staan er een aantal bedevaarders klaar om tevertrekken (2). Uit Lourdes zelf zien we hoe onze Nazareners met vlag en wimpel én met het beeldje van O.-L.-Vrouwke van Nazareth present waren bij één van de religieuze activiteiten (3).  

 

 

 

 

Het verslag van een bedevaarder.

Woensdag 18 juli 2007
Wanneer er in de vier evangelies gesproken wordt over Maria, dan merken we dat ze dikwijls op reis was. Ze haast zich over het bergland om haar zwangere nicht Elisabeth bij te staan. Zelf hoogzwanger trekt ze samen met Jozef naar Betlehem. Tijdens hun paasbedevaart naar Jeruzalem ontdekken Maria en Jozef dat hun Zoon in de tempel te Jeruzalem achtergebleven was. Ze is samen met haar Zoon aanwezig op een bruiloft te Kana. Tenslotte reist ze naar Jeruzalem, waar ze het lijden, de dood en de verrijzenis van Jezus meebeleeft. Hetzelfde is ook waar voor Jezus. Op de kernmomenten van zijn leven, zien we dat Hij op weg, op tocht is. Het leven, en bij uitstek ons geloof, is steeds een tocht. Voortdurend zijn we op weg. Soms is het een vreugdevolle reis, soms zit het tegen. En soms moeten we een halte inlassen, om te bezinnen, om ons af te vragen waar we vandaan komen, waar we naar toe willen. Sommigen moeten uitrusten van een zware tocht, moeten terug krachten opdoen om verder te trekken. Anderen willen danken voor mooie momenten in de voorbije reis en hoopvol uitkijken naar het vervolg van de reis. In het voetspoor van Maria trokken ook wij op tocht, in het gezelschap van Bernadette van Soubirous, en hielden halte in Lourdes.
 
Met een kleine vertraging trokken we met de TGV richting de Franse Pyreneeën, genietend van het mooie panorama. Landschappen met zonnebloemvelden, middeleeuwse stadjes en uitgestrekte bossen trokken aan onze ogen voorbij. Intussen maakten we kennis met onze tochtgenoten. Sommigen ontmoetten oude bekenden, anderen leerden nieuwe mensen kennen. Marc en Willy, onze reisbegeleiders, namen onmiddellijk hun verantwoordelijkheid op. Van het begin tot het einde waren we in goede handen.
 
Toen we ‘s avonds het doel van onze reis bereikten, konden we onmiddellijk aan tafel. Culinair werden we trouwens gedurende gans ons verblijf in de watten gelegd, een adres om niet te vergeten. Moe van de reis kropen we in ons bed, vol verwachtingen voor de komende dagen.
 
Donderdag 19 juli 2007
Verkwikt door een goede nachtrust konden we met een eerste verkenning van Lourdes onze bedevaart aanvatten. Een kenmerkend beeld van de straten rond het heiligdom zijn de rijen karretjes voortgeduwd door vrijwilligers in allerlei uniformen. Solidariteit is zeker één van de kernwoorden van Lourdes.

 

 
Na een eerste tocht door het heiligdom, kwamen de KWB-KAV bedevaarders samen voor de openingsviering, met als thema dat God de mens steeds (be)zoekt, en een eerste groet aan de grot. Het samen zingen van een lied, een kaars ontstekken, de grot met de hand aanraken, in stilte een Weesgegroet bidden … ieder spreekt op zijn eigen manier, volgens zijn eigen karakter, verlangen en nood tot Maria en haar Zoon
 

.

 

 
In de namiddag stapte de KWB-KAV mee in de sacramentsprocessie, en ik had de eer een vlag van de KWB-KAV te mogen dragen. Maria wees in haar hele wezen door naar Christus. Christus staat voor haar centraal. Dit wordt gesymboliseerd in de sacramentsprocessie, Christus die samen met ons op stap gaat. De processie werd voorgegaan door twee van onze bisschoppen, de bisschop van Gent en van Antwerpen. Ontroerend, indrukwekkend, inspirerend, … zo kan de processie best beschreven worden. Bij het binnenkomen in de basiliek werd ik geraakt door de grote massa van gelovigen. Jong en oud, ziek en gezond, vele nationaliteiten baden en vierden samen. We staan niet alleen in ons geloof! De gelovigen en in het bijzonder de zieken werden gezegend met het Heilig Sacrament. Zoals eertijds met de doofstomme raakt Christus ons ook vandaag aan om ons te genezen en zegt: ‘ga open, open je ogen, je oren, je hart’! Hij stelt ons gerust, en zegt ons: ‘vrees niet, ik ben bij jullie’.
 
Vrijdag 20 juli 2007
Het leven is niet altijd even helder, soms leven we in duisternis, soms dwalen we af, soms falen we. Daarom vroegen we in de verzoeningsviering om vergeving en steun. Soms hebben we een zwaar kruis te torsen, soms leggen we anderen een zwaar kruis op. Dit symboliseerden we door onze eigen tekortkomingen, door onze eigen zorgen op een klein papiertje te schrijven en aan een groot kruis te hangen. We bekennen dat we geen volmaakte mensen zijn, vragen om vergeving in het sacrament van de verzoening. We krijgen een nieuwe kans, gesymboliseerd door een bloem die we kregen bij het vergevingsmoment. Het dorre kruishout bloeit open, een nieuw begin is gemaakt!

 
Jezus’ leven was een verhaal waarin de diepste duisternis van het kruis werd opengebroken naar het licht van de verrijzenis. Dit wordt in de verschillende staties van de kruistocht uitgedrukt. Wie die kruistocht stapt, treedt binnen in het leven van Christus en stelt zich open voor de verrijzenis in het eigen leven. We trekken mee de calvarie op, staan samen met Maria en de andere vrouwen stil bij het lijden van het kruis, vertrouwen ons eigen lijden toe aan het kruis. Zo komen we aan de laatste statie en hopen dat ook in ons hart de steen wordt weggerold.
 

Hoe donker het soms ook is in ons hart, in ons leven, toch brandt er steeds een Lichtje. Dat brandende, waakzame en troostende Licht mochten we ’s avonds ronddragen in de kaarsjesprocessie, een serene gebeurtenis. Duizenden kaarsjes vertellen elk hun eigen verhaal en getuigen vooral van het hoopvolle geloof dat de duisternis nooit het laatste woord heeft.
 
 
 
Zaterdag 21 juli 2007
Na twee intense dagen, was het tijd voor ontspanning. Er waren verschillende opties. Opgewekt vertrokken we ieder op een eigen tocht, een eigen avontuur. Het weer was ons niet altijd even goed gezind, maar het deed deugd om ’s goed te kunnen doorstappen, om uit te waaien. De verschillende belevenissen werden ‘s avonds aan tafel uitgewisseld.
 
Reizen is het ontmoeten van mensen. Dit gaat steeds gepaard met een lach en een traan. ‘Opsporing verzocht’: twee van onze reisgenoten blijken ’s avonds niet thuis te zijn geraakt, de sleutels hangen nog aan de balie. Zijn ze verdwaald? Snel gaan Marc en Willy buiten op zoek, terwijl de ‘vermisten’ onwetend eigenlijk al tussen de lakens waren gekropen. Of wat denk je van een andere vermiste hotelsleutel, een sleutel die pas op de trein huiswaarts ontdekt wordt?  Mensen leren elkaar kennen, en juist omdat mensen naar Lourdes trekken met hun zorgen, komen ook die zorgen ter sprake. Soms wordt er zelfs een traantje gelaten…
 
Zondag 22 juli 2007
De zondag hadden we een druk religieus programma. In de voormiddag sloten we aan bij de internationale viering. Met een grote massa vierden we samen de eucharistie. De vele mensen, de vele talen in de liturgie drukken uit dat we deel uitmaken van een wereldwijde gemeenschap bezield door hetzelfde geloof.

 

In de namiddag reflecteerden we over dat geloof in een bezinningstocht, spraken we over de zin van het leven, hielden we halt bij de betekenis van het geloof voor ieder van ons persoonlijk. Innerlijk versterkt door de bedevaart werden we in de slotviering terug op weg gezonden, terug naar de wereld. Tijdens deze zendingsviering in de Groene Basiliek onder een blauwe hemel mocht ik getuigen van mijn eigen Lourdes-ervaring:

 

de getuigenis van een bedevaarder ( Anthony Dupont )

 
Onrustig is mijn hart …
Onrustig is mijn hart …
 
Bedevaarten is je eigen huis, de kleine dagelijkse zorgen achterlaten,
op weg gaan.
Het is een reis van het uiterlijke naar het innerlijke,
een pelgrimstocht van buiten naar binnen,
een inkeer, een bekering,
een zoektocht naar je eigen hart.
En dat hart is onrustig.
 
Toen ik deze week voor het eerst naar Lourdes vertrok,
kwam ik aan met een flinke dosis scepsis,
met een beeld van Lourdes als een religieuze supermarkt,
voor pilaarbijters en shoppende gelovigen met een naïve devotie.
 
Deze week echter kon ik van de bron van Lourdes proeven:
een bron van kracht, verbondenheid, vreugde en innerlijke vrede.
De ontmoeting met jong en oud, met vele talen en rassen,
met diverse belevingsvormen van ons geloof,
de confrontatie met gebroken en zieke mensen
en tegelijk met grenzeloze dienstbaarheid doorbrak vele clichés bij mij.
 
Lourdes gaf me de levende getuigenis dat we als mens nooit alleen zijn hier op aarde,
via onze medemens en via Zijn Moeder reikt Christus ons de hand,
troost ons, geneest ons, brengt ons rust.
 
‘Onrustig is mijn hart,
tot het rust vindt bij U,
Heer mijn God.’
(Openingszin van de Belijdenissen van Augustinus,
het verhaal van de zoektocht van zijn hart naar God.)
 
Anthony Dupont,
zendingsviering KWB KAV Bedevaart, 22 juli 2007,
Lourdes, Cathédrale de la Verdure.

Voor een laatste keer trokken we ’s avonds naar de grot, om afscheid te nemen, om ons innerlijk toe te rusten voor de verdere tocht van ons leven. Dat afscheid aan de grot was echter geen ‘vaarwel’, hoogstens een ‘tot de volgende keer’.

 

Maandag 23 juli 2007

Elk afscheid is een nieuwe herinnering. Gelaafd aan de bron van Lourdes, met een koffer vol herinneringen, keerden we de volgende dag terug naar huis. De Lourdes-bedevaart is hier echter niet mee beëindigd, het is een reis die iedere dag verdergaat… Intussen is één van onze tochtgenoten, Gilbert, zijn laatste reis begonnen en is hij aangekomen in het huis van onze Vader.

Wat is nu de betekenis van Lourdes, wat is de Lourdes-ervaring? Toegegeven, we kunnen overal bidden, daarvoor hebben we Lourdes niet nodig. Toch zijn er bijzondere plaatsen zoals Lourdes. Het zijn plaatsen waar generaties bedevaarders hun zorgen, verdriet en hun vreugdes – uitgedrukt in even veel brandende kaarsen aan de grot – gedeeld hebben met elkaar en met God. Precies daarom zijn dit plaatsen waar hemel en aarde naar elkaar toegegroeid zijn. Het zijn plaatsen waar mensen met elkaar solidair zijn en voelen dat onze God ook met ons solidair is.

Marc en Willy, onze uitmuntende begeleiders, bedankt! Aan alle tochtgenoten, tot de volgende keer, hier, in Lourdes of ergens onderweg!

De verslaggever bedevaarder
Anthony Dupont
 

Je mag altijd iets achterlaten in ons gastenboek.

Schrijf een bericht in het gastenboek.

Bekijk hier mijn gastenboek.