IS VAN ONS HEENGEGAAN...
GELOVEND IN DE BLIJDE BOODSCHAP
LEVEN WE MEE MET DE BEDROEFDE FAMILIES
IN HOOP EN IN ONS GEBED
MEESTER OMER WEYMAERE Een van zijn vroegere leerkrachten vertelt over hem….. Meester Omer is directeur geworden toen Dikkelvenne nog van de Dikkelvennenaren was, met andere woorden, toen iedereen iedereen nog kende, en alles wist van de huiselijke omstandigheden van de kinderen en van mekaar. Het was een gemoedelijke tijd, zo onder ons. En meester Omer bleef meester Omer, ook toen hij directeur was. Rustig en bedaard, altijd aansporend tot kalmte, in gelijk welke situatie, geheel doordacht. Alhoewel….hij zweette soms ook wel eens, bij één of ander misverstand met een boze moeder, zoals er op elke school wel eens komen aandraven. Ik zal me meester Omer altijd herinneren als de directeur die ons, leerkrachten volle inspraak gaf in het schoolbeleid. “Jongens, wat gaan we daar mee doen?” zei hij altijd toen er zich één of ander probleem stelde. Het waren natuurlijk andere tijden…. En het was natuurlijk meester Omer die ermee begonnen is zijn klein bureautje, daar boven naast het derde leerjaar, ter beschikking te stellen van de leerkrachten, om daar aan zijn tafel te middagmalen. Hij had ze natuurlijk elk in hun klas kunnen laten eten. Maar dat had nooit de goede sfeer opgeleverd die er was en die er nu nog is, op school. Traditie die er nu nog is trouwens. Meester Omer had een grote bekommernis voor alle kinderen. En voor het welbevinden van zijn leerkrachten. Ik denk dat hij de eerste was die een “inloopjob” heeft mogelijk gemaakt nog voor het woord eigenlijk al bestond. Nieuwe leerkrachten moeten kunnen groeien , zei hij, en zo gaf hij juf Lieve de kans om eerst veel te kijken en te luisteren voor ze zelf aan de slag moest. Ook na zijn pensionering bleef meester Omer begaan met de school en met het onderwijs in het algemeen. Bij elk bezoek vroeg hij honderduit, om te weten hoe het onderwijs evolueert, hoe het zou zijn om nu directeur te zijn…. Eens Meester, altijd Meester.. WOORDJE VAN DE PASTOOR Vriend Omer, Gij hebt het aangekund, in het zicht van uw naderend levenseinde en daar ten volle van bewust, rustig en sereen afscheid te nemen van je echtgenote Denise, van je zus en schoonzus, van je kinderen en kleinkinderen. Dat was voor U geen krachttoer van de laatste dagen van uw leven maar eerder een gevolg van wat U als persoon in Uw wijsheid innerlijk waard was en gebleven bent tot Uw laatste ademtocht toe.Gij waart daarin bijzonder en groot zonder dat Gij dat eigenlijk bedoeld had. Wij nemen nu afscheid van U in bewondering voor wat U geweest bent, niet alleen naar Uw levenseinde toe, maar in heel Uw leven: een fijne, lieve man , die heel veel vrienden had en geen vijanden. Vaarwel , God schenke U de geborgenheid van Zijn liefde, die U draagt over de grens van de dood en tot in Zijn eeuwigheid.