ZIJN VAN ONS HEENGEGAAN...

 

 

 

GELOVEND IN DE BLIJDE BOODSCHAP

LEVEN WE MEE MET DE BEDROEFDE FAMILIES

IN HOOP EN IN ONS GEBED

 

 

 

 

 

 

 

 

IN MEMORIAM: CECILE VAN DER ELSTRAETEN (1923-2010)

Cecile werd op 23 april 1923 in een landbouwersgezin te Eke geboren. Ze had nog twee oudere zussen Simonne en Yvonne.

Op 16-jarige leeftijd verhuisde ze met ouders en zussen naar de Landuitstraat in Zevergem. In 1947 huwde ze met Marcel Van Acker. Samen namen ze de boerderij van Marcels vader over in de Kriekestraat nr.8.

Cecile en Marcel brachten een kroostrijk gezin van 6 kinderen groot: Willy, Etienne, Roland, Monique, Eric en Carine. Toch kende het gezin Van Acker- Van der Elstraeten ook tegenslagen. Zo verloren ze een jongetje bij de geboorte en een dochtertje Rita, dat amper één jaar oud werd.

In 1990 verlieten ze de boerderij in de Kriekestraat 8 en trok Cecile samen met Marcel naar een hofstede in de Kriekestraat 15. Daar genoten ze beiden van een welverdiende rust.

Maar ziekte werd deelgenoot van Marcel. Tot zijn laatste dag stond Cecile hem met liefde bij. Op zaterdag 16 juni 2007 nam de parochiegemeenschap afscheid van Marcel in onze parochiekerk.

Cecile bleef alleen achter in haar huisje, maar werd omringd met de beste zorgen door haar kinderen. Vreugde vond Cecile eveneens in het samenzijn met haar 13 kleinkinderen en 8 achterkleinkinderen.

De laatste maanden ging het ook met haar gezondheid achteruit. Op 26 mei jl. werd ze opgenomen in WZC de Lichtervelde te Eke, waar ze op 13 juli overleed.

De namis voor Cecile grijpt plaats in onze parochiekerk op zondag 12 september 2010 om 9.30u.

We bevelen haar van harte aan in uw gebed!

 

 

 

IN MEMORIAM: FIRMIN LAMPENS (1938-2009)

Op 17 september 2009 overleed Firmin Lampens in het huis waar hij 71 jaar lang woonde.

Firmin zag het levenslicht op 20 juni 1938, als jongste telg van het gezin van Maurice Lampens. Samen met zussen Agnes en Cecile en broer Artien groeide hij op te midden van het toen heel landelijke Zevergem. Firmins grootvader kocht het ouderlijk huis in 1922. Die kwam er als weduwnaar met drie kinderen wonen. Als landbouwer en melkventer in het nabijgelegen Gent werd de fakkel doorgegeven eerst aan zoon Maurice, later aan kleinzoon Firmin.

Firmin was dol op paarden en bezocht menig paardenkoers. Op het Ruitersfeest in Zwijnaarde leerde hij destijds een zekere Georgette Vlerick kennen. Het was dan ook op die plaats dat de spreekwoordelijke vonk oversloeg. Ze huwden en namen hun intrek in het geboortehuis van Firmin aan de Grote Steenweg.

Hun huwelijk werd gezegend met drie kinderen: Dirk, Ann en Isabelle. Als fiere vader spaarde hij geen moeite om zijn gezin een beloftevolle toekomst te verschaffen. Ook zijn kleinkinderen Anneleen, Frederik, Kristof, Lien, Charlotte, Arnaud en Thibau zag hij doodgraag. Steevast plaagde hij hen eens of haalde hij wat deugnieterij uit.

In het uitgangsleven te Zevergem ontmoette je Firmin zelden. Hij hield ervan om thuis te zijn, te genieten van zijn "lochting" en van de vele bloemen die zijn tuin sierden. Heel graag vertoefde hij in zijn tuinhuis, van waaruit hij plant en bloem kon aanschouwen. Hij was eveneens lid van de Landelijke Gilde Zevergem-De Pinte.

Een belangrijke eigenschap van Firmin was zijn hulpvaardigheid. Hij werkte van 's morgens tot 's avonds, maar vond steeds de tijd om bij andere landbouwers een handje toe te steken. Zijn melkronde gaf hij echter 10 jaar geleden op.

Ongeveer drie jaar terug voelde hij dat ziekte stilaan zijn deel werd. Hij trachtte er zich tegen te verzetten, maar de strijd bleek zwaar. Ondanks de goede zorgen van Georgette werd Firmin gewaar dat zijn krachten afnamen. Het deed hem pijn om het hard labeur dat hij koesterde, over te moeten laten aan anderen. Uiteindelijk was hij aan zijn bed gekluisterd en stierf hij amper op een paar meter van de plaats waar hij geboren was: het huis aan de Grote Steenweg nr. 81.

De uitvaartliturgie ging door in onze parochiekerk op donderdag 24 september jl. Dat hij een geboren en getogen Zevergemnaar was, bleek uit de vele vrienden en kennissen die zijn uitvaart bijwoonden.

We wensen de rouwende familie veel sterkte in deze moeilijke dagen. Mogen de herinneringen aan deze ooit zo sterke man hen helpen bij de verwerking van hun verdriet.

De namis voor Firmin gaat door in onze parochiekerk op zondag 18 oktober 2009 om 9.30 uur.

 

 

 

IN MEMORIAM: ALBERT LIEVENS (1922-2009)

Op 3 april 2009 overleed Albert Lievens op 87-jarige leeftijd. Hij ging even bescheiden heen, zoals hij altijd heeft geleefd.

Albert werd in Watervliet geboren op 8 maart 1922. In Bassevelde leerde hij Yvonne Buyck kennen, met wie hij net geen 60 jaar was gehuwd. Zijn brood verdiende hij als bekister bij een bruggenbouwer. Heel vaak vertoefde Albert in Wallonië voor het werk. Om de afstand vanuit Bassevelde wat in te korten, vestigden Albert en Yvonne zich in Zevergem.

Toen de oorlog uitbrak, trok Albert naar Frankrijk. Hij werd echter verplicht mee te gaan naar Duitsland om er te werken in een wasserij. Bombardementen heeft hij van heel nabij meegemaakt. Herinneringen die een diepe indruk om mensen nalaten.

Na de oorlog bouwde hij zijn leven uit. Heel gelukkig was hij bij zijn Yvonne. Hun huwelijk werd gezegend met drie kinderen: Marian, Rudy en Rita. In 1962 sloeg het noodlot echter toe. Hun 8-jarig dochtertje Rita overleed. Een groot verdriet dat hij door de jaren heen moest verwerken. Maar het gezin Lievens-Buyck bleef later ook niet van groot leed verstoken, toen ze 1 van hun twee kleinkinderen ten grave moesten dragen.

Yvonne is echter heel fier op haar kleinzoon Thomas, die talen onderwijst in Eeklo.

Albert was een echte buitenmens. Hij werkte heel graag in de moestuin. Bovendien was hij heel handig en maakte hij diverse voorwerpen. Die staaltjes van knappe handvaardigheid prijken nu als een stille herinnering in zijn tuin.

Als lid van de plaatselijke afdeling van OKRA legde Albert graag een kaartje.

 

Toch was zijn ene woord niet harder dan zijn ander. Hij was een man van weinig woorden, maar hij had een immens groot hart. Tijdens de homilie vermeldde pastoor Piet de woorden van iemand die zei dat Albert "de braafste mens van Zevergem" was.

Dat zijn inzet ook elders enorm gewaardeerd werd, blijkt uit de woorden van zijn baas op het werk. Toen Albert immers 27 jaar geleden met pensioen ging, kreeg hij op het werk de felicitaties dat hij "steeds een voorbeeld op het werk" was.

Even stil als hij heeft geleefd, is hij nu heengegaan. Wat deze mens voor velen heeft betekend, leeft nu verder in de herinnering van die vele mensen. Vooral Yvonne en de kinderen zullen nu moeten wennen aan die lege plaats die Albert achterlaat.
Wij wensen hen van harte veel moed in deze moeilijke dagen, die toevallig samenvallen met de Goede Week. Het zijn net die dagen die de laatste momenten van Jezus verhalen. Maar na Goede Vrijdag kwam de doorgang naar Pasen, naar de Verrijzenis.
Moge de gedachte dat Albert nu verder leeft bij de Heer, een troost betekenen voor zij die hem voortaan zullen moeten missen. A Dieu (tot bij God), Albert

 

 

 

IN MEMORIAM: EMILE MERTENS (1930-2009)

Op vrijdag 23 januari 2009 overleed Emile Mertens, liefdevolle vader van Jean Paul en Marianne, Lieven en Christelle; opa van Jan, Hans, Elien, Anton, Rienes en Sofie.

De uitvaartliturgie greep plaats in onze parochiekerk op woensdag 28 januari 2009.

Op het bidprentje dat de familie de aanwezigen aanbood, stond volgende mooie tekst te lezen:

 

Als rouwrumoer rondom jou is verstomd,

de stoet voorbij is, de schuifelende voeten.

Dan voel je dat er een diepe stilte komt,

en in die stilte zullen we je weer ontmoeten.

 

En telkens weer zullen we je tegenkomen.
We zeggen veel te gauw, het is voorbij.

Hij heeft alleen je lichaam weggenomen.

Niet wie je was en wat je zei.

 

We zullen nog altijd grapjes met je maken.

We zullen samen door het stille landschap gaan.

Nu je onze handen niet meer kaan aanraken.

Raak je ons hart nog duidelijker aan.

 

We bevelen deze dierbare overledene van harte aan in uw gebed!

 

 

IN MEMORIAM: ONZE VORIGE PASTOOR E.H. KAREL GOOSSENS (1939-2009)

 

In de nacht van vrijdag 23 januari 2009 overleed E.H. Karel Goossens aan een slepende ziekte.

Pastoor Karel werd in Hoboken geboren op 16 december 1939. Vele jaren was hij actief in onderwijs en diverse parochies.

In 1993 werd hij benoemd tot pastoor van onze zusterparochie Sint-Nicolaas-van-Tolentijn in De Pinte.

Toen pastoor André De Kimpe Zevergem verliet, kreeg pastoor Karel de pastorale zorg over onze parochie.

Pastoor Karel had het liefst dat je hem aansprak bij de voornaam. Steeds straalde hij een innerlijke rust uit en relativeerde

hij vele dingen in het leven. Karel zal niet geboekstaafd staan als de luide roeper of de ongeëvenaarde leider,

maar eerder -zoals hij zelf verwoordde- als een kleine herder en een gelukkig priester.

Als eerbetoon aan wie pastoor Karel was, publiceren we hieronder graag een enigszins aangepaste afscheidsrede van

toen hij in het weekend van 22-23 september 2007 de beide parochies noodgedwongen moest achterlaten:

 

 

Beste Karel,

wij willen je danken voor wie je geweest bent, hier, voor ons

            en voor alles wat je betekend hebt voor onze parochie.

Vanuit je  diep geloof in God en in de goedheid van de mensen,
            heb jej altijd het welzijn van je 2 parochies en hun inwoners centraal gesteld.
In grote bescheidenheid en met open handen
            heb je velen om hulp gevraagd
            en mensen warm kunnen maken voor je zaak.
Het ParochieProjectZevergem (PPZ) heb je steeds -samen met pater Frans- in volle enthousiasme getrokken.
Kinderen en jeugd zijn voor jou  altijd oh zo belangrijk geweest.
 
Niets was je te veel :
            met aangepaste T-shirt op bezoek gaan naar de Chirokampen,
            een bemoedigend woord aan de plaatselijke KLJ,
            jongeren warm maken voor de wereldjongerendagen en de bergvakanties in Zwitserland en Oostenrijk.Neen, voor hen, was niets je te veel.
En zij volgden je goed,
            zo goed zelfs dat er Taizé-avonden georganiseerd worden.
Zoveel vergaderingen van PPZ, Liturgische Werkgroep, Ziekenzorg,...,
            heb je ingezet met een gebed en bezinningsmoment.
Overal was je stil aanwezig,
            in alle zachtmoedigheid
            en toch zeer principieel wakend over de waarheid en de inhoud.
Rustig en onverstoord ging je verder.
Vaak heel verstrooid,
            maar jezelf goed kennende,
            wist je dat je niet in de wieg gelegd was voor groot management,
            maar wel voor begeestering en stille aanwezigheid.
Als het je minder goed ging,
            ten tijde van je hartoperatie,
            of in deze laatste maanden, nu de ziekte je zo beproefde,
            nooit hebben we je horen klagen.
Hoewel je, met veel pijn in het hart,
            de vieringen niet meer kon voorgaan,
            toch ben je ons nabij gebleven in jouw mijmeringen in het parochieblad.
Zoveel zieken heb je in alle stilte bezocht om ze iets van Gods troost te brengen.
Nu heb je zelf,
            in gebed verbonden met de Heer die gans jouw leven vulde,
            in Hem de rust gevonden.
De manier waarop jij jouw ziekte droeg, Karel,
            is voor ons allen waarschijnlijk het mooiste voorbeeld geweest.
We hebben echt ervaren dat een mens die zich door God gedragen weet
            en zijn lijden in Christus opneemt
            een zegen kan zijn voor allen.
 
Dank je voor alles, Karel.
 
Pastoor Karel was één van de bezielers van de bergvakanties in Zwitserland-Oostenrijk. Ook vanuit Zevergem gingen soms jongeren met hem op stap. We laten ook hen graag even aan het woord!
 

Karel was één van de initiatiefnemers die in 1986 de christelijk geïnspireerde bergvakantie met de leuze 'DE BERGEN BELEVEN, HUN BOODSCHAP VERSTAAN' in het leven heeft geroepen. Gegroeid vanuit de parochie Sint-Pieters-Buiten te Gent en uitgebreid tot Vrasene, De Pinte, Zevergem, ... Een initiatief van meer dan 22 jaar, dat nog steeds verder gaat.

 

Onder de vleugels van Karel trokken we naar de bergen en kwamen we in contact met een schoon staaltje van moeder natuur, geschapen door Hem. Karel trok onze aandacht voor de schepping, Zijn schepping. Zeer eenvoudig en zo diepzinnig : een reisgebed, de ochtendwijdingen, ... samen met ons. Hij introduceerde zang aan tafel. We mochten ons geen superkoor noemen, maar toch zag God dat het goed was.

 

Karel, onze herder, steeds met een luisterend oor. Zeer zacht en voorzichtig zowel in daad als met het Woord. De aandacht trekken van groot en klein.

Geen gezeur of geklaag, maar alles eenvoudig, ongecompliceerd en goed. Samen vieren en samen bidden, samen stappen en samen zweten, samen eten en samen zingen, .... Oog voor familie, oog voor groep, oog voor de dynamiek van het samenzijn. Mee op tocht, het mag hoog en het mag laag. Altijd daar en als het moet een troostend woord en gebaar.

 

Hij ging ons voor in de eucharistie, hij leerde ons zoveel deugd hebben aan een morgenwijding om de zegen te vragen, elke dag opnieuw. Geen schrik voor een valse noot. Een spontane verteller, de kinderen hingen aan zijn lippen, en ook de grote mensen.

 

Geen stress of spanning, altijd zacht en lief. Inspirerend, zelfs met zeer weinig woorden. Hij leerde ons luisteren met het hart, met open handen elkaar ontvangen en ook Hem. Hij bezielde en zegende onze vakantie, elk jaar opnieuw en hij blijft aanwezig ook in de toekomst, we dragen hem mee in ons hart.

"We zeggen geen vaarwel mijn VRIEND, we zien elkander weer."

 

 

De bergengroep Zwitserland - Oostenrijk

 

E.H. Karel Goossens werd begraven in de parochiekerk van Waarschoot op zaterdag 31 januari ’09.

Wij bevelen deze goede herder van harte aan in uw gebed. Dat hij ruste in vrede!

 

 

 

IN MEMORIAM: JULIEN DE VUYST (1928-2008)

 

 

Hoewel geboren in Zwijnaarde en overleden in De Pinte was Julien De Vuyst een echte Zevergemse volksfiguur.

Hij werd op 7 december 1928 geboren en groeide op in een gezin van 13 kinderen. In 1953 huwde hij met Maria Keukelier en kwam zo in Zevergem terecht. Samen met zijn vrouw nam hij zijn intrek in een woning aan de Pont-Noord. Twee dochters, Lisette en Arlette, verrijkten het gelukkige paar met hun komst. Toch bleef het gezin De Vuyst-Keukelier niet van verdriet gespaard.  Zijn echtgenote moest hij immers veel te vroeg afgeven. We schrijven 1976.

Julien verdiende de kost als bouwvakker. In zijn vrije tijd maakte hij zich nuttig als lid van de Civiele Bescherming en als materiaalmeester van de voetbalploeg "'t Boldershof".

Julien was een man met een ruwe bast, maar met een hart op de juiste plaats. Op kermissen liet hij steevast van zich horen; de dieren in de kerststal van de Wezel kregen een gratis nachtwaker aan hun zij en ook voor Zeverrock ontpopte Julien zich als securityman.

 

 

Vele jaren ging hij trouw mee met de bedevaarders naar Halle, een wandeltocht van 63 km te voet. Als bloeddonor mocht Julien meer dan 40 jaar op zijn palmares schrijven.

Via de Blijpoel, waar Julien tot het jaar 2000 woonde, kwam hij op het Dorp terecht. Het was op dat Dorp dat Julien zo graag stuntte. Het ontlokte hem zelfs de naam van "Tarzan". In een interview, dat hij 15 jaar geleden weggaf aan de krant, beschreef hij enkele van zijn krachttoeren: een bak bier opheffen met de tanden en hem vanuit de kelder naar de toog brengen, een auto met de tanden voortrekken, ijzer plooien, een haan de kop afbijten, vuurspuwen… niets was hem te zwaar.

Stunten en optreden voor gehandicapten deed hij ook. Gratis voor niets. Geld interesseerde hem niet, integendeel. Vaak schonk hij ter gelegenheid van de kermis een gift. Ooit verstopte hij zich ergens aan het Chirolokaal achter de kerk. De wedstrijd "Zoek Tarzan" leverde dat jaar heel wat plezier en ontspanning op.

Lichamelijk was Julien een sterke man. Behalve zijn polsen beweerde hij minstens één keer alles gebroken te hebben. Gevaren en risico's waren aan hem niet besteed.

Julien "Tarzan" noemde zichzelf de "gelukkigste man van Zevergem" en dat was hij ook. Hij dronk graag eens een pintje en zelfs twee, maar hij genoot van de mensen rondom hem.

Maar ook een sterke boom moet eens zijn kracht afgeven. Op 1 maand tijd brak Julien zijn 2 heupen. Hij was aan de rolstoel gekluisterd en moest bijgevolg Zevergem definitief verlaten. In 2006  kreeg hij een plaatsje in rustoord Scheldevelde. Geen sinecure voor iemand die zijn leven lang vergroeid was met het landelijke Zevergem. Hij werd er zelfs wat emotioneel en weemoedig van.

Op 7 november jl. is Julien overleden. Familie, vrienden en kennissen namen afscheid van hem tijdens de uitvaartliturgie in onze parochiekerk op zaterdag 15 november 2008.

We wensen de familie veel sterkte en troost in de mooie herinnering aan hun vader, grootvader en overgrootvader.
De namis voor Julien De Vuyst gaat in onze parochiekerk door op zondag 21 december 2008 om 9.30u.

 

IN MEMORIAM: LUDOVICA ALBERTINA "TINNEKE" VAN DOOREN (1915-2008)
Ludovica werd geboren op 14 juli 1915 in Westmalle.
Vele jaren was zij gerante van een grootwasserij in Antwerpen.
13 jaar geleden kwam zij naar ons dorpje Zevergem en nam zij haar intrek bij Georges Morel aan de Grote Steenweg.
Georges werkte immers 15 jaren lang als bakker in de grote stad Antwerpen. Ginds was Ludovica een van zijn vaste klanten in de bakkerij.
Sedert 1973 was Georges weduwnaar. Oorspronkelijk trok hij vrij frequent naar Antwerpen, maar Ludovica zorgde ervoor dat de verplaatsing niet meer nodig was. Als weduwe liet zij haar geboortestreek achter zich en vestigde zich in Zevergem.
Zij was een heel sociale en joviale vrouw. Jarenlang was ze "meter van de voetbaljeugd in Zevergem".
Ze droeg die jongeren een heel warm hart toe.
Op zondagvoormiddag kwam ze graag met Georges naar het Dorp en hield ze van een gezellig praatje in café "'t Nieuw Gemeentehuis". Ook landen als Oostenrijk, Italië en Zwitserland konden haar boeien. Reizen deed ze heel graag.
Drie jaar geleden echter ging haar gezondheidstoestand achteruit. Een definitieve opname in het RVT Lichtervelde was noodzakelijk. Dagelijks zat Georges daar in Eke aan haar zijde. "Meer dan 900 keer," vertrouwde hij me toe.
Heel stilletjes is zij op 12 oktober 2008 heengegaan. Temidden van vele familieleden, vrienden en kennissen werd er in onze parochiekerk afscheid genomen van "Tinneke" Van Dooren. Moge zij nu voor altijd in herinnering verbonden blijven met de vele mensen die haar zo dierbaar waren.
 

 

IN MEMORIAM: GEORGES DE VOS (1930-2008)
Op woensdag 1 oktober 2008 greep in onze parochiekerk de uitvaartplechtigheid plaats van Georges De Vos. Te midden van vele familieleden, vrienden en kennissen namen zijn vrouw Juliette, de kinderen, de kleinkinderen en het achterkleinkind afscheid van hun dierbare.
Tijdens de uitvaart las dochter Christine een ontroerend afscheidswoord voor. Wie kan immers beter het leven van een papa schetsen, dan een eigen kind. Graag publiceren we hieronder haar woorden:
" Dag papa, lieve pepe,
Afscheid nemen is het begin van vele herinneringen. Achter u ligt een leven van werken. Je bouwde huizen van de bodem tot de top. Hoeveel stenen heb je niet in uw sterke handen gehad. Toen wij met jou op stap gingen, hoorden we je vaak zeggen "dit huis heb ik ook gezet", we moesten zelfs soms omrijden zodat je zeker was dat we het gezien hadden.
 
Je verbouwde ons huis in Gent, bouwde een nieuw huis voor ons in Eke, deed 2 verbouwingen voor uw zoon Koen. Je was fier op je werk, op je kunnen.
Uw zoon Wim hielp je met zijn krantenronde, dit was een hobby voor jou.
Tijdens uw loopbaan stond je om 4 uur op, reed eerst een uurtje of twee met de kranten rond, dan een ganse dag gaan metsen en 's avonds deed je soms nog een klein karweitje. Dan vlug om een pint je, naar huis om te eten en dan was het al bedtijd, want de volgende morgen was het weer vroeg dag. En dit was zo 6 dagen op 7 en soms wel eens 7 op 7. Vaak ging je samenwerken met Marco. Als je dan thuiskwam zei je steeds: "Ik heb een leuke dag gehad"
In februari van dit jaar ben je verhuisd naar een serviceflat in De Pinte. We zullen nooit vergeten hoe toen je binnenkwam in je flat, je plaatsnam in uw nieuwe relaxzetel en je zei "hier ga ik nooit weer weg". Je herleefde daar, van 's morgens vroeg zat je al op je terras om te zwaaien naar iedereen die er passeerde en je kende. Je keek uit naar de bezoekjes van je kinderen, kleinkinderen Bjorn, Lynsey en Ellen en uw achterkleinkind Alicia. Spijtig genoeg kon je daar maar een 6tal maanden van genieten. Je hield er van om samen met mama in de namiddag ergens een potje koffie te gaan drinken, of eens naar een bolling te gaan. De maandagnamiddag in 't Doornhammeke met uw vrienden kon niemand je afpakken.
Wat was je blij dat je je zelfgebouwd huis in Zevergem kon verkopen aan uw kleinzoon Bjorn. Toen je hoorde dat je 2 ex-collega's, Erwin en Yvan de verbouwingen gingen doen, zei je nog tegen mij; "Ik ben gerust het zal goed gedaan zijn." Spijtig genoeg zal je nu niet meer kunnen zien hoe mooi het zal zijn na de verbouwingen.
 
Wat was ik geschrokken toen Sonja kwam zeggen, 4 weken geleden, dat je was opgenomen in het ziekenhuis met een hartinfarct. Dit was de eerste opname van je leven in een ziekenhuis. Na een week was je toestand verbeterd en zou je terug naar je flat mogen, maar die nacht kreeg je een tweede infarct. Dan was je zodanig verzwakt dat je de ene infectie na de andere opdeed. En dit is je fataal geworden. Het is wel een troost voor ons allen dat je nooit pijn hebt gehad en je rustig hebt kunnen sterven. De laatste nacht, heb ik bij jou geslapen en ik vergeet nooit wat we dan nog allemaal tegen elkaar verteld hebben. En ook de herinnering hoe je mama die morgen vastpakte in het ziekenhuis zal me altijd bijblijven. Tien minuutjes later gaf je een snik en het was voorbij.
 
Uw heengaan is hard voor ons" de gedachte dat u er niet meer bent doet pijn, maar vergeten zullen we je nooit, want zoveel dingen herinneren ons thuis aan uw werkende handen. Wij waarderen uw grote bekommernis voor ons allen tot uw laatste levensdag.
 
Lieve papa en pepe, nu mag je rusten. We zullen goed voor mama zorgen. Beloofd!"
 
Van harte wensen we de familie De Vos-Verspeel veel sterkte in deze moeilijke dagen! De namis voor Georges De Vos gaat door in onze parochiekerk op zondag 26 oktober 2008 om 9.30u.

 

 

IN MEMORIAM: IVONNE RAVEEL (1920-2008)

Opnieuw heeft Zevergem onlangs afscheid genomen van een geboren en getogen Zevergemnaar.

Ivonne Raveel werd geboren op 15 augustus 1920 in de ouderlijke woning op het Dorp in Zevergem. In de bakkerij van haar vader hielp ze als kind heel naarstig mee. Doordat ze de bakkersronde op zich nam, kende Ivonne iedereen en kende iedereen Ivonne.

Haar echtgenoot Albert Vanderginst hoefde ze niet ver te gaan zoeken. Naast de bakkerij Raveel was het Dorp ook een slagerij Vanderginst rijk. Zoon Albert ontdekte als snel dat het bakkersmeisje naast de deur zijn grote  Liefde zou worden.

In 1942 gaven Ivonne  en Albert hun jawoord. Om echter niet opgeëist te worden - Albert was immers van opleiding schrijnwerker- leerde hij de bakkersstiel en nam hij mettertijd de bakkerij over. Ivonne hielp mee in de winkel en kon op die manier haar sociale contacten met menig Zevergemnaar onderhouden. In 1974 werd een punt gezet achter de bakkersactiviteiten van Albert en Ivonne.

Het gezin Vanderginst-Raveel werd gezegend met drie kinderen: Cecile, Antoon en Jacqueline. Respectievelijk 24 jaar en 14 jaar geleden werd het gezin echter zwaar beproefd. Ouders die hun kinderen moeten begraven is geen normale gang van zaken. Toch kregen Albert en Ivonne tweemaal zo'n zwaar verlies te verwerken. Niet evident om dit groot verdriet te boven te komen. Samen steunden ze elkaar om de toekomst verder uit te bouwen.

62 jaren lang mochten ze lief en leed delen. Toen Albert in 2004 overleed, bleef Ivonne achter in haar huisje op het Dorp. Heel vaak stond ze in het deurgat en sloeg ze een praatje met de vele mensen die ze kende. Ze deed heel graag "een klapke", ook met de mensen van OKRA, met wie ze veel optrok tijdens de veelvuldige activiteiten die telkens weer werden georganiseerd.

Het was een grote vreugd voor Ivonne om te mogen zorgen voor haar kleinkinderen. Ze ving hen na schooltijd op of gaf hen een plaatsje aan de rijkgevulde tafel die getuigde van grote gastvrijheid. Nancy, Annelore, Stijn  en Krist waren stuk voor stuk haar grote lievelingen. Dat ze later overgrootmoeder werd van Lena, Arno, Lente, Briek, Eva en Fien vervulde haar van intens geluk.

Niet alleen voor familie, maar ook vele kennissen en vrienden kwamen er vaak over de vloer. In het huis van Ivonne was je altijd welkom. Toen E.H. Frank Vervliet pastoor werd in Zevergem, was de pastorie in herstelling. Vele jaren woonde hij in Zwijnaarde. Op eenvoudige vraag stelde Ivonne een plaats in haar huisje ter beschikking. In dat tijdelijk parochiesecretariaat kon de pastoor zijn parochianen ontmoeten. Zo was Ivonne. Altijd in de weer en hulp bieden waar het nodig was.

Gelukkig kon ze bogen op een heel sterke gezondheid. Naar verluidt heeft Ivonne nooit een opname in het ziekenhuis ondergaan. Tot de laatste dag van haar leven bleef zij in haar vertrouwde omgeving op het Zevergemse Dorp.

Met de intrede van de herfst valt ook de stilte ter hoogte van Dorp nr.10. Eens te meer werd een stukje geschiedenis geschreven…

Van harte bevelen we Ivonne aan in uw gebed. De namis gaat door in onze parochiekerk op zondag 19 oktober 2008 om 9.30u.

 
 

IN MEMORIAM: ANDRE GODEFROOT (1913-2008)

Tijdens een mooie uitvaartplechtigheid op zaterdag 30 augustus 2008 namen familie, vrienden en kennissen afscheid van André Godefroot.

Vele Zevergemnaars op jaren zullen André beter kennen als "André Kantonier". Zijn vader was immers jarenlang kantonier in Zevergem.

André was geboren en getogen in Zevergem. Hij zag het levenslicht op 9 juni 1913 in het ouderlijk huis aan de Klosse. Hij liep school in Zevergem en verbreedde zijn kennis daarna bij de Broeders van Liefde in Zwijnaarde. Naar verluidt zat André niet om wat deugnieterij verlegen.

Vanaf zijn 15de levensjaar werkte hij als bloemist. Een stiel die hij indertijd leerde bij Prosper De Muyter in Zwijnaarde. Zijn bloemenbedrijf startte met 3 serres, die op een later tijdstip verbonden werden door een galerie. Ook vooraan kwam er nog een serre bij.

Regelmatig maakte hij zijn opwachting in café "Den Duvel", die uitgebaat werd door de nonkel van ene Lea Vande Kerckhove uit Ouwegem. Nichtje Lea kwam er wat graag bestellen. Zo kwam het dat André naast het lekkere pintje zijn oog liet vallen op de enthousiaste bestelster van dienst.

Toen de oorlog echter uitbrak, werd André krijgsgevangen genomen. Hij wist echter te ontsnappen en werd later door de gemeente niet opnieuw opgeroepen.

Op 13 december 1946 stapte hij in het huwelijksbootje met zijn Lea, die vertelde dat het toen een heel strenge winter was. Samen met haar bouwde hij een gezellig nestje aan de Grote Steenweg 11.

Intussen draaide ook zijn bloemenzaak op volle toeren. Kort na het huwelijk kreeg hij wel een heel zeldzame aanbieding: men zocht een lijkdrager die te voet de kist van overledenen naar de kerk van Zevergem of Zwijnaarde hielp dragen. In die tijd hadden lijkwagens hun intrede nog niet gedaan. Trouw aanvaardde André de job en voerde hij plichtsbewust zijn taak uit.

In 1952 werd hun liefde bezegeld  met de komst van zoon Marc.

André was een man uit één stuk. Hij beschikte over een sterke gezondheid en over een enorm doorzettingsvermogen. Tot zijn 65ste bleef hij als bloemist zijn beste krachten geven.

Toen hij met pensioen ging, wist André duidelijk wat gedaan met de beschikbare tijd. Zijn schapen, duiven en de groentetuin kregen de nodige aandacht. Via Christiane Vande Steene werd hij bij zijn pensionering ook lid van OKRA. Elk jaar opnieuw was hij graag aanwezig op de paasviering die OKRA organiseert.

Ook 11 november stond in de agenda van André steeds met stip aangeduid. De plechtige viering t.g.v. wapenstilstand woonde hij elk jaar trouw bij. Als lid van de oudstrijdersbond was hij heel fier op de verschillende decoraties die hij mocht dragen.

In 2006 vierden André en Lea hun diamanten huwelijksjubileum. Samen met de familie dankte hij voor zovele jaren lief en leed.

Nadien ging het echter bergaf met André. Hoewel hij tot zijn 90ste heel graag met de fiets de Zevergemse straten doorkruiste, had hij toch een grote schrik van die "grote baan" waarlangs hij woonde.

Zijn gezondheid liet het echter stilaan afweten en de hoge ouderdom begon te wegen. Vooral het laatste levensjaar bleef hij niet gespaard van kwaaltjes en zorgen.

Op zondag 24 augustus jl. is André dan heel zachtjes gestorven. We wensen Lea, Marc en Jeannine van harte veel sterkte toe in deze moeilijke dagen.

De namis voor André Godefroot gaat door in onze parochiekerk op zondag 28 september om 9.30u.

 

 

IN MEMORIAM: ANGELE DE WULF (1931-2008)

Op zondag 10 augustus overleed Angèle De Wulf, echtgenote van Georges Couvent. Angèle was moeder van 5 kinderen: Eric(+), Marc, Luc, Martine en Guido. Eveneens was ze steeds heel fier op haar 8 kleinkinderen: Veerle, Kristof, Arne, Leen, Rik, Nico, Ine en Jonas en haar twee achterkleinkinderen Chyana en Kyran.

Angèle zag het levenslicht op 2 december 1931. Ze groeide op in Eke, waar ze later met haar man Georges een elektriciteitszaak uitbouwde. Terwijl Georges de klanten thuis ging helpen, zorgde Angèle voor de klanten in de winkel op Landuit.

Haar hele leven lang was Angèle een vrouw met een zacht karakter. Geen vrouw van grote woorden, maar stil, bescheiden, eerlijk en rechtvaardig.

Als huisvrouw nam ze haar dagelijkse taken ter harte. Met enthousiasme en een liefdevol hart bracht ze haar 5 kinderen groot. Hard was dan ook de klap toen ze 2 jaar geleden haar oudste zoon Eric ten grave moest dragen. Samen met Georges probeerde ze de pijn en het verdriet te verwerken. Geen evidente opgave!

Vijftien jaar geleden kwamen Georges en Angèle naar Zevergem wonen. Ze bouwden hun nieuwe woning naast het huis waar Georges' vader destijds 92 jaar mocht worden. Midden het groen ademt de woning in een oase van rust. Steeds waren ze samen en genoten ze beiden van hun oude dag. In haar vrije tijd hield Angèle zich graag bezig met haakwerk. Met een gul hart schonk ze vele haakwerkjes weg aan familie en vrienden. Zo was zij. Dankbaar genieten van wat zij met haar handen vervaardigde.

Ook kaarten kon Angèle als de beste. Niet alleen bij OKRA, waar ze jarenlang lid van was en meer dan eens een titel behaalde, maar ook bij verschillende vrienden legde Angèle graag een kaartje.

Drie jaar geleden echter kwam ziekte haar leven binnengeslopen. Ze voelde stilaan haar beperkingen aan, maar trachtte zo goed mogelijk haar leven verder te zetten. Haar echtgenoot Georges voelde snel aan dat hij bij vele huishoudelijke taken moest helpen. Met een enorme toewijding en liefde voor zijn vrouw heeft Georges zich van zijn plicht gekweten.

Spijtig genoeg werd de ziekte steeds ernstiger en moest Angèle zich gewonnen geven.

Op zaterdag 16 augustus 2008 ging de uitvaartliturgie voor Angèle door. Met heel velen namen familie, vrienden en kennissen afscheid van deze lieve, zachte vrouw.

Mogen de mooie herinneringen aan haar een troost betekenen voor hen die het verlies zo scherp aanvoelen. We bevelen haar dan ook sterk aan in uw gebed.

De namis voor Angèle gaat door op zaterdag 13 september e.k. om 19.00u. in onze parochiekerk.

 
 

HENDRIK-GEORGES D'HOSSCHE OVERLEDEN

Op 16 mei 2008 overleed Hendrik-Georges D'hossche in het RVT Scheldevelde te De Pinte op 95-jarige leeftijd. Georges was geboren en getogen in Zevergem. Op vrijdag 3 januari 1913 zag hij het levenslicht. Hij huwde met Clarisse Vermaercken en had het geluk bijna 64 jaar getrouwd te zijn.

Bovendien was hij de vader van André en Roger en grootvader van Dirk.

De ouderlijke woning in de Veldstraat zorgde heel lang voor een gezellig onderkomen voor het gezin D'hossche. Georges werd zelfs de oudste inwoner van de Veldstraat. Daarmee deed hij zijn familie alle eer aan. De familieleden van Polydoor D'hossche bereikten immers allen een hoge ouderdom: van 92 tot 95 jaar.

In 1940-1945 werd hij onder de wapens geroepen en vocht hij voor zijn vaderland. Hij werkte eveneens 41 jaar als bouwvakker en bood zijn diensten aan in suikerfabrieken en steenbakkerijen. Reeds 35 jaar was Georges met pensioen en de Christelijke Bond der Gepensioneerden mocht hem 30 jaar tot het vast ledenaantal rekenen.

Naast het harde werk maakte hij ook tijd voor de tuin en voor een partijtje kaarten.

De laatste jaren voelde hij zich echter verzwakken en moest hij noodgedwongen Zevergem verlaten. Met de beste zorgen werd hij in het RVT Scheldevelde omringd.

De parochie wenst de familie van de overledene van harte veel sterkte toe!

De namis voor Georges gaat in onze parochiekerk door op zaterdag 21 juni 2008 om 19.00u.

 
 
 
IN MEMORIAM: GABRIËLLE CLAEYS (1924-2008)
Op donderdag 10 april 2008. werd in onze parochiekerk afscheid genomen van Gabriëlle Claeys.
Gabriëlle werd geboren in Zevergem op 13 mei 1924. Het ouderlijk huis waar zij haar kinderjaren doorbracht bevond zich achter het kapelleke aan Den Beer. Met 10 kinderen heerste er een gezellige drukte ten huize Claeys.
In 1944 huwde Gabriëlle met Octaaf Patoor en betrokken ze samen een woning in de Veldstraat nr.4. In september 2004 overleed Octaaf echter. Een jubileumviering voor 60 jaar huwelijk zat er net niet in.
Het gezin Patoor-Claeys kreeg het geluk 5 kinderen groot te brengen: Beatrice, Cecile, Willy, Lisette en Marleen. Uiteraard was Gabriëlle heel gelukkig tussen haar kinderen, 9 kleinkinderen en 9 achterkleinkinderen.
Zij was vooral een hardwerkende, moedige en dappere vrouw, die echter door de jaren heen heel wat heeft meegemaakt. Als geboren Zevergemnaar lag Zevergem haar nauw aan het hart en was ze steevast op de hoogte van het wel en wee in de parochie.
Zolang ze kon hield ze van het verzorgen van de bloemen in de tuin en genoot ze van een spelletje kaarten met de familie.
Op het gedachtenisprentje nam de familie met volgende woorden afscheid:
 
"Mémé,
 
Nu je rust gevonden hebt
na een jarenlange inzet
voor allen die je lief waren,
blikken wij dankbaar terug
op het goede dat wij ontvingen.
 
Kleurrijke bloemen -waar je zo van hield-
begeleiden je nu op je laatste tocht.
 
Je aandacht en bekommernis voor
je kinderen, kleinkinderen en
achterkleinkinderen was bijzonder.
 
Wij danken God omdat je zo
lang onder ons mocht zijn.
In onze gedachten blijf je verder leven."
 
Van harte bevelen we deze dierbare overledene aan in uw gebed!
 
LEVENSWERK VAN MEESTERSCHILDER FIRMIN MOREL VOLTOOID (1930-2008)
In een overvolle kerk werd op woensdag 2 april 2008 afscheid genomen van Firmin Morel. Tot ver buiten de gemeentegrenzen kent men het schildersbedrijf Morel, waarvan Firmin eertijds de stichter was.

Pater Frans De Maeseneer verwoordde het heel treffend in zijn homilie: "Firmin heeft letterlijk alle kleuren van de regenboog ooit geschilderd…"

Firmin zag het levenslicht op 21 december 1930 in De Pinte. Hij was een heel goede student, maar door de oorlogsjaren was hij genoopt om werk te zoeken. Georges Huys, schilder uit Zevergem, voerde toen schilderwerken uit in het ouderlijke huis van de familie Morel in De Pinte. Firmin raakte via die weg geïnteresseerd in het schildersberoep en kon meteen aan de slag bij Georges. Samen met zijn broer Aloïs werkte hij ook nog een tijdje bij de firma Thienpont in Nazareth.

Op 6 juni 1952 stapte hij in het huwelijksbootje met zijn grote liefde Antoinette Dupré. Een jaar later startte Firmin als zelfstandige en werd de firma van de gebroeders Morel boven de doopvont gehouden. Het eerste grote werk verrichtte hij in de communauteit en de school Sint-Lucas te Gent. Diverse jaren kon hij op die plaats aan de slag. Zijn jarenlange loopbaan was doorspekt met pittige anekdotes en gevatte opmerkingen. Heel wat levenswijsheid ontsproot aan zijn lippen.

Firmins beroep was eveneens zijn hobby. Heel wat woningen in Zevergem, De Pinte en andere Vlaamse contreien kregen meesterwerk met zijn signatuur. Hij was dan ook niet weinig fier toen hij zijn enige zoon Martin dezelfde weg zag inslaan. De schildersfamilie Morel zou ook voor de komende generaties prachtig werk kunnen verrichten. Tot op vandaag blijkt dit bewaarheid te worden, want kleinzoon Hennie verdient intussen eveneens volop zijn sporen binnen dit kleurrijke beroep.

In 1998 werd de familie Morel echter zwaar beproefd, want Firmins vrouw, Antoinette, overleed. De overige familieleden omringden hem met de beste zorgen. Vooral zijn schoonmoeder, Maria De Koster, als zijn schoondochter, Annie Pieters, hielpen hem bij zijn dagelijkse taken. Toen Maria in 2005 overleed, bleef Firmin niet aan zijn lot overgelaten, integendeel! Opnieuw sprong de familie bij. Net als een eigen dochter probeerde Annie het beste van zichzelf te geven.

Ziekte werd echter zijn deelgenoot. De mooie kleuren die steeds deel van zijn leven hadden uitgemaakt, vervaagden. Firmin verloor het zicht en was aangewezen op totale hulp van buitenaf. Voor hem was het een zegen te kunnen blijven steunen op de hechte familieleden, weliswaar ondersteund door professionele hulp van thuiszorg en familiehulp.

Firmin droeg zijn kleinkinderen Inki en Hennie een heel warm hart toe, die met de komst van respectievelijk Peter en Evelyn de familiestam Morel kwamen versterken. Van zijn achterkleinkinderen Florien, Louise en Briek. kon hij ook enorm genieten. Kortom, de unieke familieband was heilig voor Firmin.

Naast het schildersleven hield Firmin ook van tuinieren, voetbal kijken én steun verlenen aan zijn wielrennend kleinkind Hennie.

Maar de jaren komen en gaan. De ziekte kreeg meer en meer greep op het leven van Firmin.

Hoewel zijn krachten stilaan verminderden, kwam de dood toch nog als een dief in de nacht.

Martin formuleerde het heel passend: met het overlijden van Firmin verloor hij zijn vader, zijn buurman, zijn werkmakker…en zijn goede vriend.

De sterke handen van de eens zo sterke Meesterschilder zijn verstild, maar in de handen van zijn zoon en kleinzoon gaat zijn levenswerk verder. De kleuren van de regenboog weerspiegelen aan de hemel en bevestigen de band die mensen hier en ginds blijft verbinden over de dood heen.

Firmin, mogen de herinneringen aan jou troost betekenen en sterkte geven aan hen die je hier moest achterlaten. Moge je in vrede rusten!

 
IN MEMORIAM: LEON MOREL (1927-2008)
 
Foto: Leon Morel tijdens de laatste melkronde op 30 november 1996
 
Op woensdag 19 maart jl. overleed medeparochiaan Leon Morel. Samen met zijn echtgenote Margriet Vlerick woonde hij in de Veldstraat nr.28.
Leon was vader van Willy, Marc, Marleen, Patrick en Dirk en grootvader van Emmy, Gert, Maaike, Dieter, Joke, Tessa, Larissa en Kenny. Bovendien was hij heel fier om zijn eerste achterkleinkind Mirthe, kort voor zijn overlijden, nog in de armen te mogen houden.
Hij zag het levenslicht op 1 november 1927 in de ouderlijke hoeve aan de Landuitstraat. Zijn liefde voor het land en de dieren stak hij niet onder stoelen of banken. Van kindsbeen af vergroeide hij met het gezonde landbouwleven. Van daaruit trok hij eveneens dagelijks op melkronde. Het was een grote vreugd voor hem om als melkventer het Zevergemse wegennet te doorkruisen. Als geboren en getogen Zevergemnaar vertoefde Leon immers heel graag in zijn geliefde Zevergem.
In 1956 huwde Leon met Margriet, die hij oneindig graag zag. Hij leerde haar vooral via de BJB kennen, hoewel hij eigenlijk niet zover familie van haar was. In de ouderlijke hoeve aan de Landuitstraat vonden zij hun onderkomen. Als landbouwer en melkventer zou Leon vele jaren de kost voor zijn mooie gezin verdienen.
Naast zijn professionele bezigheden hield Leon veel van kaarten en fietsen. Graag trok hij fietsend naar de weekendmis in het domein Scheldevelde te De Pinte. Hij was lid van de Landelijke Gilde en kaartte graag mee als lid van de plaatselijke OKRA-afdeling.
In 1989 verhuisden Leon en Margriet naar de Veldstraat. Hij vertrouwde zijn lieve echtgenote toe dat hij daar heel gelukkig was. Zijn verleden liet hij echter in de Landuitstraat niet achter. Zoon Marc nam daar het werk op de boerderij over, maar mocht dagelijks rekenen op een bezoekje vanuit de Veldstraat. Achter zijn nieuwe woonst voorzag Leon een weide waar hij elk jaar opnieuw een eigen koetje liet grazen. Het landbouwleven eindigde voor Leon immers niet bij de pensionering.
Ook zijn gezin lag hem heel nauw aan het hart. Zijn vaderlijke hart juichte intens telkens hij samen met kinderen en kleinkinderen samen was. Twee jaar geleden vierden Leon en Margriet immers nog hun gouden huwelijksjubileum. Vorig jaar mocht Leon, temidden van zijn geliefde familieleden, 80 kaarsjes uitblazen. Onlangs mocht hij getuige zijn van een vrouwelijk viergeslacht, waarvan Mirthe het jongste telgje was.
Maar stilaan werd ook ziekte zijn deel. Hij voelde zijn krachten wegebben en besefte dat de strijd heel ongelijk zou worden. Liefdevol en gedreven omringden zijn dichtste familieleden hem in deze moeilijke levensepisode.
Daags voor Witte Donderdag nam Leon definitief afscheid van dit aardse leven. In het licht van de Verrijzenis ging ook hij door de dood -Goede Vrijdag- over naar het nieuwe leven. Moge hij van bij de Heer neerzien op al de mensen die hij zo liefhad.
We wensen de familie van harte veel sterkte en moed in deze moeilijke dagen!
De namis voor Leon Morel gaat door op zaterdag 19 april om 19.00u. in onze parochiekerk. Wees deze dierbare overledene indachtig in uw gebeden!
 
IN MEMORIAM: JULIE VERVAET (1951-2007)
Op donderdag 15 november 2007 overleed Julie Vervaet, echtgenote van Gerard De Baets, op 55-jarige leeftijd.
Zij werd geboren in Kalken op 22 november 1951 en woonde samen met Gerard en de kinderen Boris, Lotte en Jasmijn in de Veldstraat nr.56.

Wie Julie kende, wist dat zij een kordate vrouw was die ronduit voor haar mening uitkwam. Geen bochtenwerk, geen gepraat achter de rug, maar steevast rechtdoor.

Haar liefde voor kinderen stak ze niet onder stoelen of banken. Vandaar dat haar keuze om onthaalmoeder te zijn een logische en weldoordachte keuze was. Eveneens droeg ze haar neefjes en nichtjes diep in het hart. Tijdens de uitvaartliturgie las een nichtje een afscheidsrede voor en stelde ze: "Tante Julie was ook gek op kinderen. Ze was niet alleen een enthousiaste onthaalmoeder, ook haar neefjes en nichtjes kwamen graag bij haar over de vloer. Zo gingen metekind Jasmijn en ik elke zomervakantie logeren bij tante Julie en nonkel Gerard. Vakantie bij tante stond gelijk aan avontuur en dolle pret. We speelden op de boerderij, in de gigantische garage en reuze zandbergen, met bijhorend kraan- en vliegwerk van nonkel Gerard. Verder herinneren we ons een spannende nacht in de caravan, de stapel Suske en Wiskes en de Tom and Jerry-tekenfilms. Wat we op onze poppen geoefend hadden, mochten we bij tante Julie zomaar in de praktijk brengen - het verpamperen en vertroetelen van kleine Boris, Lotte en Jasmijn. Kortom, je verveelde je nooit…"

Naast haar meer dan volle dagtaak schreef Julie zelf ook heel graag tekstjes en rijmde en dichtte ze voor elke gelegenheid. Reizen met de mobilhome was eveneens een van de favoriete hobby's van Julie. Samen met Gerard had ze nog zo graag vele contreien verkend. Zelfs met de computer kon ze heel goed overweg en bood ze Diddlverzamelingen aan waarmee ze menig kind opnieuw kon verblijden.

Toen de wegen van Julie en Gerard elkaar kruisten in 1980 gaf ze aan het leven van Gerard een totaal andere wending. In de voorbije zomervakantie -op 9 juli jl.- vierden ze samen hun zilveren huwelijksjubileum. Zevenentwintig jaar samen betekent al heel wat in een mensenleven!

Op familiefeesten en andere bijeenkomsten zat Julie nooit verlegen om een grapje. Ook de guitenstreken van vroeger werden nu en dan nog eens opgehaald.

Maar vrij plots verstarde de gulle lach. Als een dief in de nacht sloop de ziekte haar leven binnen. Stil haar lijden en pijn dragend, trachtte zij aanvankelijk haar huisgenoten te sparen. Maar de ziekte holde haar krachten meer en meer uit.

Tweeënhalf maanden lang heeft Gerard dag en nacht voor haar gezorgd. Hij koesterde zo de liefde die hen 27 jaren lang vreugde en verdriet had leren dragen. Als een liefhebbende echtgenoot zat hij aan haar zij. Hij sprak haar moedgevende woorden in en gaf het beste van zichzelf. Ondertussen vocht hij tegen de gedachte dat de ziekte zo onherroepelijk was.

Stilaan overwon de ziekte echter. Julie voelde de ongelijke strijd en werd tenslotte naar het ziekenhuis overgebracht waar zij die donderdag -net een week voor haar verjaardag- overleed.

In een heel serene uitvaartdienst namen familie, vrienden en kennissen afscheid van Julie. Rond het dode lichaam van die eens zo sterke vrouw werd gebeden en kwamen heel mooie symbolen aan bod.

We wensen Gerard en de kinderen veel sterkte in deze moeilijke periode! Hoe inniger de liefde tussen twee mensen is, hoe dieper het afscheid nemen snijdt.

Mogen de mooie herinneringen aan Julie en de hoop dat het afscheid slechts voorlopig is, hen sterken in deze donkerste dagen van het jaar!

 

 

IN MEMORIAM: CHRISTIANE VANDE STEENE (1910 - 2007)

Op 17 augustus 2007 overleed Christiane Vande Steene. Ze werd in Oosterzele geboren op 1 augustus 1910. Op 6-jarige leeftijd stierf haar moeder. Hoewel de familie Vande Steene afkomstig was van "overschelde", vestigden ze zich hier als steenbakkers in Zevergem. Christianes vader Jozef Vande Steene deed evenzo. Wat later hertrouwde haar vader. Christianes tweede moeder was kokkin geweest voor de Consul van Engeland. Daardoor kon haar stiefmoeder koken als de beste én kwam de Engelse taal haar van pas tijdens de bevrijding na de oorlog. Uit dit tweede huwelijk kreeg Christiane twee stiefzussen, Agnes en Rosette. Toch vertrouwde Christiane me ooit toe dat haar stiefzussen als echte zussen voor haar waren.

Christiane leerde in Zevergem René De Cock kennen. Samen kregen ze een zoon, Julien. Het noodlot sloeg echter toe, want op 21 augustus 1940 stierf René als krijgsgevangene. Dit betekende dat Christiane alleen met haar zoon de woelige oorlogsjaren moest doormaken.

In 1951 huwde zij voor de tweede maal. Leon Van Den Reyze haalde Christiane uit de knagende eenzaamheid en omringde haar met veel liefde.

Voor echte Zevergemnaars is 't Vlieguitje zeker bekend. Van daaruit huwde Christiane. Het was toen nog een café met winkel en annex bolbaan. In 1953 bouwden Leon en Christiane hun woning in de Pont-Noord nr.55. Het huis waar zij bleef wonen totdat zij in het jaar 2000 naar Home Scheldevelde in De Pinte trok.

In 1966 richtte Christiane samen met haar echtgenoot Leon en een gulle sponsor, ene mijnheer Braekman, de Christelijke Bond der gepensioneerden op. Dit gebeurde aan den toog bij Raymond Vanderginst. Hoewel pastoor Ronsse bij de oprichting nog niet aanwezig was, heeft ook hij later bergen verzet om de KBG verder uit te bouwen.

Vele jaren bleef Christiane voorzitster van haar vereniging. Ze was fier om die taak zolang naar behoren te kunnen uitvoeren.

Zelfs vele jaren later ging ze nog graag bij Raymond Vanderginst langs om na de hoogmis een aperitiefje te gaan drinken.

Ook genoot ze regelmatig van de aanwezigheid van haar kleinkind Ignace en haar achterkleinkinderen Lindsay en Davy, die ze dolgraag zag.

In het jaar 2000 verliet ze Zevergem met spijt in het hart en werkte ze zich in haar nieuwe omgeving in. In Scheldevelde leerde ze snel heel wat medebewoners kennen, trouwens Christiane hield ervan om regelmatig een praatje te slaan. Het leverde haar zelfs ooit een echt TV-optreden op. Tijdens een reportage over rusthuizen kozen de programmamakers Christiane uit. En of dat ze het goed deed!

Ook toen haar neef Georges Vande Steene naar Scheldevelde kwam wonen, had ze opnieuw een zielsgenoot gevonden. Er werd veel verteld over de steenbakkerij van vroeger…

Tijdens een serene uitvaartdienst op vrijdag 24 augustus 2007 namen familie, vrienden en kennissen afscheid van deze dierbare overledene. Moge zij in vrede rusten!

 

 

IN MEMORIAM: RITA MESTDAGH (1951 - 2007)
Op 12 augustus 2007 overleed Rita Mestdagh, echtgenote van Willy Sabbe. Hoewel Rita in Nazareth woonde, was ze zeker geen onbekende voor Zevergem.
Jarenlang heeft Rita het beste van zichzelf gegeven als onderwijzeres in onze Vrije Basisschool.
Rita had drie kinderen, Vicky, An en Kristof, en drie kleinkinderen, Arnaut, Maayke en Kobe.
In een heel serene uitvaartdienst werd afscheid genomen van een sterke vrouw die veel te vroeg moest gaan.
De familie verwoordde het treffend op het gedachtenisprentje:
 
Liefste ma'tje en oma,
 
Woorden schieten ons te kort om te zeggen wat jij voor ons betekent.
Jarenlang was je druk in de weer om de kinderen in de school van Zevergem de beste en de boeiende lessen te geven. Steeds met dezelfde passie en gedrevenheid. Streng, maar rechtvaardig.
We herinneren ons nog goed de dag dat je het nieuws kreeg dat je ernstig ziek was. Met veel moed en wilskracht begon je aan de behandeling. Diezelfde sterkte heeft je ook geholpen bij het vechten, toen de ziekte voor de tweede keer had toegeslagen. Wij konden vaak alleen maar machteloos toekijken en trots zijn op zo'n sterke vrouw. Toen je recent vernam dat het opnieuw niet goed met je ging, bleef je sterk en optimistisch.
Toen je dit jaar samen met papa met pensioen ging, maakten jullie vele plannen en was je blij dat je voluit zou kunnen genieten van je familie en de kleine dingen die jou zo gelukkig maakten. Dromen en wensen te over, maar het heeft niet mogen zijn.
Toch zijn wij heel trots op jou en kijken we met veel respect en plezier terug naar de mooie momenten die we samen met jou mochten beleven. Tot op het laatste dacht je eerst aan de anderen en dan pas aan jezelf.
Ma'tje en oma, bedankt voor alles, we zien je graag en vergeten je nooit.
 
Willy, de kinderen en kleinkinderen
 
Vanuit de parochie bieden we de familie onze oprecht christelijke deelneming aan. Van harte bevelen we haar aan in uw gebed!
 

 

IN MEMORIAM: MARGRIET CANTY (1916 - 2007)

Op maandag 9 juli jl. ging in onze parochiekerk de uitvaartliturgie voor Margriet Canty door. Margriet werd geboren in Nazareth op 6 december 1916. Haar familienaam is er eentje met geschiedenis. In België dragen momenteel nog 30 mensen diezelfde naam.

Haar overgrootvader kwam vanuit het verre Italië en vestigde zich in het nabije Nazareth als koperslager. Als kind bleef Margriet niet van leed bespaard. Haar vader werd tweemaal weduwnaar en bleef verweesd achter met 9 kinderen. De oudste zus van Margriet nam heel zorgzaam de moedertaak op zich. Het was immers geen sinecure voor Margriets vader om zijn loodgietersbedrijf voltijds te combineren met de zorg e de opvoeding van zijn kinderen.

Tijdens de tweede wereldoorlog leerde Margriet haar latere echtgenoot Leon Dick kennen.

Leon logeerde als soldaat bij de familie Canty in Nazareth. Niet enkel uit vaderlandsliefde was hij daar aanwezig, maar ook zijn liefde voor Margriet stak hij niet onder stoelen of banken.

Door haar huwelijk met Leon belandde Margriet uiteindelijk in Zevergem. Ze namen hun intrek op de Grote Steenweg en werden daar de fiere ouders van dochter Chris.

Leon verdiende de kost als schrijnwerker, terwijl Margriet instond voor het huishouden. Daardoor had Margriet de kans om haar dochter een goede opvoeding te geven, vertrouwde Chris me toe. Het is inderdaad een zegen als een moeder zich ten volle kan wijden aan de taak waarvoor zij zich geroepen voelt. Maar ook in die opvoeding was het Italiaans temperament van de Canty's tastbaar aanwezig. Margriet was immers een heel goedhartige, gedienstige en joviale vrouw. Toch wist ze heel goed welk doel ze wou bereiken. Met een onwrikbaar verantwoordelijkheidsgevoel zette zij zich voor haar gezin in.

Na de dood van haar lieve echtgenoot Leon trachtte zij verder haar plan te trekken. Het was voor haar steeds een grote vreugd haar dochter Chris en haar schoonzoon Johan, samen met de kleinkinderen Kristof en Michael, naast de deur te hebben. Tijdens de uitvaartliturgie verwoordde Kristof het heel passend en getuigde hij van het geluk je bomma steeds nabij te weten.

Drie jaar geleden -Margriet was toen al 87 jaar- kwam zij voor de eerste maal in haar leven in een ziekenhuis terecht. Een hartkwaal verplichtte haar tot een opname van drie weken. Sedertdien ging het met haar gezondheid geleidelijk aan bergaf. Toch kon zij, omringd door de liefdevolle zorg van Chris en Johan, de thuisverpleging en familiezorg heel lang in haar eigen huisje aan de Grote Steenweg blijven wonen. Twee maanden geleden echter noopte de toenemende zorg Margriet tot een definitieve intrek in het Mariahuis te Gavere.

Hoewel ze goed besefte dat zij het nakende huwelijk van kleinzoon Kristof en Ann-Sophie niet zou kunnen bijwonen, leefde ze toch naar die mooie dag toe. Het heeft niet mogen zijn. Na het burgerlijk huwelijk brachten Kristof en Ann-Sophie haar een bezoekje, maar het kerkelijk huwelijk werd zonder Margriet voltrokken.

De uitvaartliturgie, die werd voorgegaan door Pater Bertrand De Vetter, stond in het teken van dankbaarheid. Dankbaarheid om een fijne vrouw die van het leven kon genieten en die een mooie leeftijd bereikte in goede gezondheid.

Margriet, rust in vrede! A dieu… tot bij God!

 

MARIA NOËT  (1913 - 2007) IS DOOR DE DOOD VAN ONS HEENGEGAAN

Na een lang en rijk gevuld leven, vooral ten dienste van haar familie, heeft mevrouw Maria Noët, in de kliniek Maria Middelares te Gent, rustig afscheid genomen van deze wereld om te ontwaken in de nabijheid van de Heer in wie zij zo sterk heeft geloofd. Op 30 november 1913 is ze geboren te Zaffelare. In 1941 is ze gehuwd met Gerard De Vetter die toen in Zwijnaarde een tuinbouwbedrijf had. Maria en Gérard hebben samen acht kinderen grootgebracht. Begin 1955 werd het bedrijf in Zevergem gevestigd en kwam de familie naar Zevergem wonen. In 1975 stierf Gerard . Maria bleef actief op het bedrijf en ze bleef er bij twee van  haar kinderen, Béatrice en Gratien, wonen. Toen het minder begon te gaan, hebben die haar met grote liefde en onvermoeibare zorg bijgestaan en verzorgd.

Op 10 juni jl. is ze in alle stilte heengegaan.

De afscheidsdienst vindt plaats op maandag 18 juni om 10.30 uur in de parochiekerk, waarna ze wordt bijgezet op de rustplaats van haar overleden echtgenoot. Van harte dank om de vele uitingen van medeleven. Zij ruste in de vrede van de Heer.

 

 

IN MEMORIAM: MARCEL VAN ACKER (1920 - 2007)

Marcel werd geboren te Zwijnaarde op 4 juli 1920. Hij is reeds van in zijn vroege kinderjaren naar de Kriekestraat in Zevergem verhuisd. In 1947 huwde hij Cecile Van Der Elstraeten. Samen met haar stichtte Marcel een mooi gezin. Tegenslagen werden hen echter niet gespaard. Het verlies van 2 kinderen bleef een kruis dat ze moesten meetorsen. Maar ze lieten het hoofd niet hangen.

Hun doorzettingskracht, gedrevenheid hebben samen met de kinderen de boerderij tot bloei gebracht. Marcels kennis van de natuur, van zaaien tot oogsten, het grootbrengen van dieren. Hij deed het met zoveel passie. Het schonk hem zoveel voldoening.

Naast het harde landbouwersleven maakte hij tijd voor wat ontspanning. Zondag was rustdag. Een bezoek aan de Heer, gespannen wachten op de duiven. Het bezoek van zijn 6 kinderen, dertien kleinkinderen en 2 achterkleinkinderen deed deugd. Samen genieten van een tas koffie, een stuk taart, Ceciles onovertroffen buizekoeken aan de lange tafel. Een kaartje leggen, commentaar op het wielrennen; een sigaar of een door de kleinkinderen gedraaid sigaretje. Hij kon er zo intens van genieten.

Eveneens was hij er graag bij als de Landelijke Gilde, waarvan hij lid was, iets organiseerde. Ook als schatbewaarder van de Kerkfabriek van onze parochie leverde hij nauwgezet zijn bijdrage.

Toen hij met pensioen ging, hield hij van een kaartje leggen met de vrienden van OKRA op de wekelijkse kaartnamiddag in de Veldblomme.

Maar de laatste jaren waren zwaar. Gehuld in stilte leed hij onder zijn ziekte. Vele handen omringden hem met liefde. In de eerste plaats zorgde zijn lieve Cecile voor hem. Tot op de laatste dag gaf ze hem een morgenzoen en een kruisje.

De uitvaartliturgie greep plaats op zaterdag 16 juni 2007 om 10.00u. In een overvolle parochiekerk werd er afscheid genomen van Marcel. Daar hij oudstrijder was in de oorlog van 1940-1945 weerklonk de Vaderlandse hymne aan het einde van de dienst.

De namis voor deze dierbare overledene gaat door op zondag 8 juli 2007 om 9.30u. in onze parochiekerk. Moge de overledene door Gods barmhartigheid in vrede rusten!

 

 

BEDANKING VANWEGE DE FAMILIE VAN ANTOINE DE PAEPE (1931-2007)

 

 

 

De familie De Paepe-Mathys dankt allen die hun medeleven betuigden bij het overlijden van Antoine De Paepe.
Hij werd geboren te Zevergem op 27 juni 1931 en was er jarenlang koster.

De uitvaartdienst had plaats op dinsdag 5 juni jl. in de Sint-Niklaaskerk te Zwijnaarde.

De namis voor Antoine gaat in de parochiekerk van Zwijnaarde

door op vrijdag 13 juli 2007 om 19.00u.

Wees deze dierbare overledene indachtig in uw gebeden.

 

 

 

 

 

 

 

IS DOOR DE DOOD VAN ONS HEENGEGAAN:

Georges De Meyer, weduwnaar van Rachel De Cock, overleed op 80-jarige leeftijd. Hij woonde in de Krekelstraat 63.

De uitvaartliturgie voor Georges had plaats in onze parochiekerk

op zaterdag 14 april 2007.

Op het gedachtenisprentje nam de familie met volgende woorden afscheid:

"Beetje bij beetje moesten we je verlaten, we konden uiteindelijk niet meer met je praten. Die blik, die stilte, het deed ons pijn, de pa en opa van vroeger was er niet meer bij.

We zagen wel goed je misnoegdheid en je stille verdriet, maar veel helpen konden we je niet.

Je bent nu plots in alle stilte heengegaan en vele zaken onbesproken laten staan. Al was het soms moeilijk leven en wissen, we zullen je voor de rest van ons leven blijven missen.

Het ga je goed aan de overkant."

Zijn zoon Willy en kleindochter Stephanie danken allen voor hun blijken van medeleven en gebed.

Gedenk deze dierbare overledene in uw gebed.

 

 

 

 
 
 
AFSCHEID VAN MAURICE WAELPUT (1949 - 2006)
 
 
 
 
Op kerstdag 25 december 2006 is Maurice Waelput, echtgenoot van Lisette Patoor, plots overleden.
Hij was de vader van Vanessa (+) en David en Peggy Waelput-Van Beversluys en de grootvader van Tristan en Milan Waelput. De crematie, gevolgd door de asbijzetting op het kerkhof van Zevergem, heeft plaatsgehad in familiekring.
 
 
 
 
 
 
MARCELLA BRUGGEMAN (1932 - 2006) IN ONZE PAROCHIEKERK BEGRAVEN
 
 
 
 
Op zaterdag 6 januari 2007 ging in onze parochiekerk de uitvaartliturgie voor Marcella Bruggeman door. Marcella werd geboren in Sint-Amandsberg op 19 maart 1932 en is godvruchtig overleden in Gent op 31 december 2006. Zij was de weduwe van André Verdonck met wie ze 30 jaar lang café "Den Beer" in Zevergem uitbaatte.
Dit melden u met diepe droefheid:
Luc en Patricia Bruynseels-Verdonck, haar dochter en schoonzoon
Delfine Bruynseels, haar kleindochter
Norbert De Campeneere, haar trouwe vriend.
 
 
 

 

 

 

IN MEMORIAM: ANDRE MOREL (1932 -2006)
 
Vrij plots is onze medeparochiaan André Morel van ons heengegaan. In de zaterdagavondmis van 9 december jl. ging hij nog rond met de schaal voor de wekelijkse collecte. Niemand besefte toen dat het zijn laatste keer zou zijn geweest…
André Morel was geboren en getogen in Zevergem. Hij was afkomstig uit een landbouwersgezin en woonde in de Veldstraat. Het gezin telde 5 kinderen: Gaby, Roger, André, Marcel en Robert. Drie van hen huwden. Robert en André bleven wonen bij hun ouders in de ouderlijke woning.
Beroepshalve werkte André 18 jaren voor "De gezonde melkwinning". Hij reed van boer tot boer om de melkkwaliteit te controleren. 's Avonds hielp hij dan nog een handje op de boerderij.
Toen hij naderhand werkloos werd, hielp hij broer Robert op de boerderij in de Veldstraat. Na het overlijden van zijn ouders trok André naar zijn woning in de Pont-Noord.
Ongeveer 5 jaar gaf hij als vrijwilliger het beste van zichzelf in rustoord "Scheldevelde" te De Pinte.
Ook in zijn vrije tijd was André een bezige bij. Zo fungeerde hij 95 maal als bloeddonor. Hij wou graag het afgeronde getal 100 behalen, maar moest op zijn 65ste levensjaar stoppen.
Tuinieren lag hem ook nauw aan het hart. Vooral zijn tomaten en druiven werden tot ver buiten Zevergem gesmaakt. Hij vond er vreugd in om met buren en familie te delen. Elk jaar dong hij mee naar de mooiste gevel bij de bebloemingswedstrijd in Zevergem. Ook in biljarten was André een kei. Hij speelde zelfs ooit kampioen.
Ondanks die grote ambitie bleef André een zeer eenvoudig man. Hij genoot enorm van kleine dingen en was groot in trouw aan zijn wekelijkse taak in de kerk. Tijdens de zaterdagavondmis van 16 december jl. vroeg een zichtbaar geëmotioneerde Prof. Dhondt een gebed voor André. Hij vertelde de aanwezigen dat hij André maar één keer afwezig had geweten van de vele jaren dat hij in Zevergem de avondmis voorgaat. Dank, André, voor die vele jaren trouwe kerkdienst!
Heel vaak vereerde hij zijn familieleden met een bezoekje. Telkens had hij voor de kinderen een cadeautje mee. Hij hielp ook graag zijn 15 neven en nichten. Of het nu bouwen was of helpen op het land, André was van alle markten thuis!
André was een graag geziene gast. Hij werd steeds op doopfeesten, eerste en plechtige communiefeesten van de familieleden uitgenodigd. Daar haalde hij zijn poëtisch talent boven, want steeds maakte hij een versje voor de feesteling. Om een kwinkslag zat hij nooit verlegen. Zo meldde hij op oudere leeftijd dat hij liever bij de familie kwam om te feesten, dan om te werken.
Het laatste jaar begon de gezondheid van André echter te slabakken. Hij had niet veel zin meer om in zijn tuin te werken. Ook zijn eetlust ging zienderogen achteruit. De familie voelde dat ze iets moest doen. Ze startte een zorgteam op om hem, met een beurtrol, wekelijks te bezoeken en de nodige boodschappen voor hem te doen. Het lot besliste echter anders…
Op zaterdag 16 december jl. namen familieleden, vrienden en kennissen afscheid van André. Het werd een mooie en stemmige uitvaartliturgie voor een man die zolang in zijn kerkje op zaterdag eucharistie kwam vieren. Het parochiaal zangkoor Suverlike omkaderde de mooie gebeden en teksten met ingetogen muzikale klanken.
André, je rust nu voor eeuwig. Moge je van bij de Heer blijven toezien op al wie je zo dierbaar was. Het is geen definitief afscheid, maar een voorlopig vaarwel tot bij God…à Dieu!

 

 

ZEVERGEM NAM AFSCHEID VAN GEORGES CORYN (1921 - 2006)

Op woensdag 6 december jl. ging in onze parochiekerk de uitvaartliturgie voor Georges Coryn door.

Georges werd geboren op 3 juni 1921 in Nazareth.

In 1951 huwde hij met Gabrielle Van Acker en kwam hij in het Mieregoed naast het ouderlijk huis van zijn vrouw wonen. Zijn hele leven stond in het teken van het echte landbouwleven. Hij vertoefde heel graag buiten en hield nog heel lang na zijn pensionering een koe en een paard. Het vertrouwde beeld van Georges, die met kar en paard door de Zevergemse straten trok, is voorgoed opgeborgen in menige herinnering.

Terecht was hij heel fier op zijn drie kinderen, Marie-Rose, Rose-Anne en Christiaan, op zijn vijf kleinkinderen Nancy, Kristof, Anja, Sylvie en Michaël, én op zijn twee achterkleinkinderen Febe en Marle.

Georges was de eenvoud zelve. Hij hield er niet van veel in de schijnwerpers te treden. Maar in alle stilte genoot hij ervan thuis te zijn. Eerst in de Mieregoedstraat, later in de Bomstraat. Toen er een twintigtal jaren geleden een huis te koop kwam in de Bomstraat, zag hij de kans mooi om te verhuizen.. Hij bewerkte in dat straatje immers een groot stuk land.

Naast het hard labeur hield Georges ervan een kaartje te leggen. Als lid van OKRA maakte hij regelmatig zijn opwachting op de aangeboden kaartnamiddagen.

Een goede gezondheid viel hem ten deel en daardoor bleef hij lang actief en zelfstandig. De laatste tijd echter sukkelde hij, maar ondanks de ouderdomskwaaltjes wou hij zijn zelfstandigheid niet prijsgeven. Heel zacht is hij in zijn vertrouwde omgeving, in zijn huis aan "'t Bomstraatje", ingeslapen. Zijn levenstaak was volbracht.

In naam van de parochie wensen wij Gabrielle, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen veel sterkte in de komende dagen. Mogen zij, ondanks het gemis, steeds verbonden blijven met Georges.

Al wat hij voor mensen heeft betekend, gaat niet verloren. Ook zijn naam staat gegrift  in de palm van Gods hand.

 

 

IN MEMORIAM: ALAIN SERCK (1947-2006)

Op vrijdag 27 oktober 2006 ging in onze parochiekerk de uitvaartliturgie door van de heer Alain Serck. Die dag was ons parochiekerkje echter veel te klein om alle familieleden, vrienden, collega's en kennissen van Alain een plaatsje te verschaffen.

Alain werd in Gent geboren op 2 april 1947 en overleed er op 23 oktober 2006. Hij was gehuwd met Françoise Roegiers, had twee kinderen Alexandre en Aurélie en twee lieve kleinkinderen Victor en Coralie.

Beroepsmatig was Alain een zakenman in hart en nieren. Als bestuurder van respectievelijk N.V. P&C, de N.V. Serck, De Federale Verzekeringen, als vicevoorzitter van de groep Prevemed-Bewel en als zaakvoerder van de B.V.B.A. Sodiska waren zijn dagen meer dan gevuld.

Toch hield hij ervan in zijn vrije tijd een partijtje te golfen of zocht hij het water op voor een heuse zeiltocht.

Vanuit Deurle zocht hij samen met zijn vrouw een rustige woonplek op en vond die in ons landelijke Zevergem. De rustieke villa, met de welluidende naam "De Waterhoeve", bezorgde hem de nodige rust in zijn heel drukke bestaan.

Maar ook in zijn leven sloop de ziekte als een niet te stuiten gif binnen. De eens zo sterke man moest langzaam aan slagkracht inbinden. Zijn leuze "Nie pleuje!" bleef heel lang zijn innerlijke drijfveer.

Heel moedig en met een onvoorstelbaar doorzettingsvermogen droeg hij zijn ziekte. Zijn positivisme tegenover zijn lijden was bewonderenswaardig. Toch heeft hij de strijd met ongelijke wapens moeten beslechten.

In een heel serene gebedsdienst op 27 oktober jl. namen zijn geliefden afscheid van deze eens zo krachtige en levenslustige man. Op het gedachtenisprentje verwoordde de familie het als volgt: "Het gemis van je glimlach valt ons zwaar. Jouw liefde, jouw wilskracht en jouw doorzettingsvermogen zijn een leidraad voor onze toekomst."

In naam van de hele parochiegemeenschap bieden wij zijn vrouw Françoise, zijn kinderen, zijn kleinkinderen, zijn ouders en zijn schoonmoeder onze oprecht christelijke deelneming aan. Van harte wensen we hen veel sterkte in deze moeilijke dagen rond Allerheiligen en Allerzielen. Moge hij blijven leven in de goede herinnering van velen!

 

 

IN MEMORIAM: MARIA MATHYS  (1927 - 2006)
Maria werd in 1927 geboren als tweede kind van Baziel Mathys en Irma Huys. Er was 3 jaar eerder reeds een broertje geboren: Lucien. In 1930 kwam ook nog een zusje het gezin vervolledigen: Paula.
Haar ouders baatten op het Dorp een café (Oud Gemeentehuis) en een klein winkeltje uit. Het 'onder de mensen zijn' werd haar dus met de paplepel meegegeven.. Dikwijls hoorden we haar leuke verhalen en anekdotes vertellen over klanten die het ouderlijke café bezochten. Het café was ook het supporterslokaal van haar broer Lucien, die als wielrenner vele wedstrijden won, o.a. de Ronde van België en het kampioenschap van België. Reeds op jonge leeftijd hielpen de 3 kinderen mee in de middenstandszaak en op de akkers van hun vader (Baziel was ook nog landbouwer!) Tijdens de moeilijke oorlogsjaren ging ze met de fiets op pad om her en der koopwaar voor de winkel af te halen.
De kleine Maria ging naar school vlakbij de ouderlijke woonst in Zevergem. Ze was een flinke leerlinge en behaalde er goede resultaten. Op oude schoolfoto's zien we haar met opvallende haarvlechten of losse, lange haren. Misschien bracht de zorg voor haar eigen haarbos en die van haar zus Paula de motivatie om te kiezen voor een kapstersopleiding. In 1945 haalde ze haar diploma in de kapsters­school Florida op de Zandberg in Gent. Maria knipte de haren, permanentte dameskapsels en schoor de baarden van vele Zevergemnaars in haar eenvoudige 'salon' boven het café van haar ouders.
Het was van daar uit, toen ze uit het raam keek op een kermisdag, dat haar de zwarte krullen van Georges opvielen. Van het één kwam het ander, op 12 en 13 oktober 1949 trouwden ze voor wet en Kerk.
Georges en Maria namen hun intrek in een woning van zijn vader, Maurice. Op 26 augustus 1950 kwam de ooievaar langs: de tweeling Liliane en Viviane werd geboren. Maria werd na de geboorte spijtig genoeg zwaar ziek. Tijdens die ziekteperiode kreeg ze gelukkig veel steun van haar zus Paula, die de kleine meisjes prima verzorgde.
In 1951 bouwden Maria en Georges hun eigen woning in de Pont-Noord. Enkele jaren later, in 1956, beviel Maria van een derde dochter, Eliane.
In 1962 verhuisde het hele gezin opnieuw naar het café annex winkel op het Dorp. Een jaar later werd zoon Lucien geboren. De dubbele middenstandszaak werd nog een aantal jaren uitgebaat, wat vooral mogelijk was door de hulp van de opgroeiende dochters. Vooral het drukke volkscafé, mét krulbolbaan en tapbiljartclub, vroeg veel inspanningen en energie. Door allerlei gezondheidsproblemen werd de combinatie van winkel en café voor Maria te zwaar. De winkelruimte werd verbouwd en als uitbreiding van het café ingenomen. 't Oud Gemeentehuis bleef nog jaren het stamcafé van velen.
Als gevolg van Maria's zwakke gezondheid werd het café echter gesloten in 1978. Georges bouwde toen eigenhandig de woning in het Kerkdreefken, waar ze tot haar overlijden konden samenwonen. Door een chronische, ongeneeslijke ziekte ging de gezondheid van Maria de laatste jaren verder achteruit. Ondanks het feit dat de vele medicijnen stilaan hun stabiliserende werking verloren, bleef zij toch geloven in genezing. Ook in moeilijke periodes was ze blij met een bezoekje van buren en/of kennissen. De aanwezigheid van haar kinderen en kleinkinderen in haar huis stelde ze zeer op prijs. Foto's, tekeningen en knutselwerkjes van kleinkinderen en achterkleinkinderen kregen een ereplaats in haar woonkamer.
Zó heeft Maria ook haar laatste dagen doorgebracht: moedig haar pijn verdragend, hopend op beter­schap, blij met de vele bezoekjes.
Op 25 juli is ze in haar ziekenkamer in het UZ , in het bijzijn van echtgenoot en kinderen, rustig ingeslapen.
Laten wij haar gedenken in onze gebeden en de herinneringen aan haar aanwezigheid in onze gemeenschap levend houden.
(Deze tekst werd door zoon Lucien zelf geschreven.)
De namis voor Maria gaat in onze parochiekerk door op zaterdag 26 augustus 2006 om 19.00u.
 

 

IN MEMORIAM: NATALIE MORTIER (1970-2006)

Op woensdag 12 juli 2006 ging in onze parochiekerk de uitvaartliturgie door van Natalie Mortier, echtgenote van Peter De Schuyter en mama van Steven en Naomi.

Natalie werd in Gent geboren op 1 maart 1970. Als kind woonde ze in de Pont-Noord. Ze was amper 15 jaar toen ze Peter leerde kennen. Algauw bleken hun gevoelens voor elkaar geen loutere jeugdliefde. Ze legden samen de basis voor een oprechte liefdevolle relatie, die op 6 juli 1991 bezegeld werd in de parochiekerk van Eke.

Het leven lachte hen toe en zoals vele jonge koppeltjes maakten zij plannen voor de toekomst. In een gezellig huisje aan het Scheldehout namen ze hun intrek. Eén jaar later werd hun liefde gezegend met de komst van Steven. Een tiental jaren later kwam ook Naomi het gezinnetje vervoegen. Intussen bouwden ze hun eigen nestje in de Dammekenswegel te Eke, waar Peter en Natalie hoopten samen oud te mogen worden.

Maar drieënhalf jaar geleden kwam het onheilspellende nieuws. Natalie werd ziek… zwaar ziek. Ondanks het loodzware verdict bleef Natalie optimistisch en strijdvaardig. De therapieën werden gestart en zouden genezing brengen. Het werd uiteindelijk een ongelijke strijd…

Toen Natalie besefte dat zij voorgoed afscheid van haar geliefden zou moeten nemen, begon zij aan de voorbereiding van haar eigen uitvaart. Ze schreef zelf teksten en koos zorgvuldig muzikale nummers. Haar innemende glimlach zal voor velen op het netvlies gebrand blijven.

In een heel ontroerende dienst werd afscheid genomen van deze lieve vrouw. Familie, vrienden en kennissen kwamen massaal naar ons parochiekerkje.

Het zijn harde momenten voor zij die achterblijven. We wensen Peter, Steven, Naomi en de hele familie veel sterkte en moed in deze moeilijke dagen.

Wie de rouwende familie een hart onder de riem wil steken,

is van harte uitgenodigd naar de namis op zaterdag 26 augustus 2006 om 19.00u. in onze parochiekerk.

Wees Natalie indachtig in uw aller gebed!

 

 

 

ZEVERGEM NAM AFSCHEID VAN REMI MASURE (1931-2006)

In ons parochiekerkje ging op zaterdag 3 juni jl. de uitvaartliturgie van Remi Masure door. Remi werd op dinsdag 25 augustus 1931 geboren in Zonnebeke. Op zaterdag 27 mei 2006 overleed hij aan een slepende ziekte.

Remi was de echtgenoot van Francine De Wulf, de vader van Marc en Martine en de grootvader van Evelyn, Stéphanie, Kenny en Severine.

Vanuit Zonnebeke kwam de familie Masure destijds in Zwijnaarde wonen. Remi's vader was immers beroepsmiltair in Ekkergem. Toen Remi met Francine huwde, namen ze hun intrek in een huisje aan de Blijpoel. Daarna verhuisden ze naar de Pont-Noord en kochten ze tenslotte een huis aan de Grote Steenweg.

Beroepshalve was Remi stukadoor bij een groot bedrijf in Melle. Met hart en ziel wijdde hij zich aan de stiel en "plakte" hij heel wat woningen.

Naast de drukke beroepsactiviteiten maakte Remi graag tijd voor zijn grote hobby: het kweken van kanaries. Zijn grote volière met vogels blijft verweesd achter nu hij er niet meer is. Ook de Ardennen oefenden op hem een grote aantrekkingskracht uit. Ontelbare keren trok hij zuidwaarts richting Hotton-Erezée om te helpen op de camping of om wat rustig te vissen. Daardoor bouwde hij niet alleen in de thuishaven, maar ook ginds een heuse vriendenkring op. Remi was een man met een groot hart. Niets was hem teveel om bij te springen of om een vriendendienst te bewijzen.

In de keuken toverde Remi vaak de heerlijkste gerechten op tafel. Hij wist steeds losse ingrediënten tot een smakelijk geheel te bereiden.

Uiteraard hield Remi enorm veel van zijn kleinkinderen. Het was telkens een feest als hij een van de kleinkinderen bij zich had.

Maar als een sluipend gif palmde ziekte de eens zo sterke man in. Twee jaar lang vocht Remi een ongelijke strijd tegen die ziekte. Zijn vrouw Francine en zijn dochter Martine gaven steeds het beste van zichzelf om hem te steunen en te sterken. Dat apprecieerde hij enorm.

Hoewel hij zwaar ziek was, vierde hij op 6 mei jl. zijn gouden huwelijksjubileum met zijn lieve vrouw Francine in feestzaal 't Mieregoed. Van die dag genoot hij met volle teugen. Omringd door familie, vrienden en kennissen voelde hij zich toen bijzonder goed.

Lang heeft dat blijde gevoel niet mogen duren. Remi voelde dat de ziekte meer en meer greep kreeg op zijn leven. Zachtjesaan gleed hij uit het leven. Hij wachtte nog even tot zijn dochter Martine er was. Op dat moment ging hij heen…

Dankbaar om wie Remi is geweest, kwamen heel wat familieleden en vrienden van Zevergem en ver daarbuiten afscheid nemen in onze kerk. Ook een afvaardiging van onze KBG (nu: OKRA) was aanwezig. De vereniging waarbij hij op dinsdag zo graag een kaartje ging leggen.

De namis voor Remi gaat door op zaterdag 1 juli 2006 om 19.00u. Van harte bevelen we deze dierbare overledene in uw gebed aan.

 
 

IN MEMORIAM: ANTOINE TEMMERMAN (1941-2006)

Op vrijdag 5 mei 2006 overleed Antoine Temmerman, weduwnaar van Agnes De Keukelaere.

Antoine werd op 4 juni 1941 in Zwijnaarde geboren. Vanaf zijn 14de levensjaar ging hij werken bij een azaleakweker. Toen hij met Agnes huwde, kwam hij naar Zevergem wonen. Het kersverse huwelijkspaar trok in op de boerderij van Agnes' ouders aan de Grote Steenweg. Toen de boerderij plaats moest maken voor de E17, verhuisden ze naar de Veldstraat. Ondertussen bouwden Antoine en Agnes hun definitief liefdesnestje in de Pont-Noord, waar hij tot aan zijn dood woonde.

In zijn jeugd was Antoine lid van de toenmalige BJB en van de Landelijke RijVereniging. Bij deze laatste vereniging toonde hij vaak zijn behendigheid in het vendelen vanop het paard.

Hij was de trotse vader van Marc en Annick en had een boon voor zijn drie kleinkinderen Clarisse, Matti en Jana.

Jarenlang was Antoine, samen met vrouwlief, lid van de Landelijke Gilde en van een wandelclub waar ze wekelijks hun portie gezondheid gingen halen.

Ook als huisvader kon Antoine goed zijn plan trekken. Tijdens de kinderjaren van Marc en Annick raakte Agnes zwaar verbrand en was Antoine genoodzaakt het huishouden op zich te nemen. Zowel koken, wassen als strijken hadden voor hem geen geheimen meer. Uit tomeloze liefde voor zijn gezin zette Antoine zich in naar godsvrucht en vermogen.

Zeven jaar geleden echter werd Agnes plots uit zijn leven weggerukt. Het afscheid kwam zo zwaar aan. Zowel kinderen als kleinkinderen omringden hem in zijn verdriet. Het werd een zware tijd. Rouwen is een proces dat heel wat tijd vergt…

Een tweetal jaar geleden leerde hij echter Monique Riem kennen, een vriendin uit het verre Ieper. Deze vriendschap gaf het leven van Antoine een nieuwe impuls en uitstapjes maken en een restaurantbezoekje behoorden opnieuw tot de favoriete activiteiten. Ook kaarten, de moestuin verzorgen en kanaries kweken waren geliefkoosde bezigheden voor Antoine. Hij maakte zelfs een heuse reis naar Roemenië om te zien hoe kinderen ginds leven. De dochter van zijn vriendin Monique laat met de regelmaat van de klok Roemeense kinderen voor 3 maanden naar België komen.

Ook voor Antoine kwam het einde heel abrupt. Op het gedachtenisprentje verwoordt de familie het heel treffend: "Je plotse vertrek is hard voor ons. De gedachte dat je er niet meer bent, doet pijn. Je had nog zoveel plannen, zowel in de tuin als aan je huis. En je wou nog zoveel beleven met familie en vrienden. We zullen dat allemaal moeten missen… Zelfs wat vandaag nog stevige zekerheid is, kan morgen definitief wegvallen…"

In een volle parochiekerk, temidden van familie, vrienden en kennissen, namen we afscheid van Antoine op 13 mei jl. Het werd een hele serene dienst met vaak ontroerende momenten.

Mogen de herinneringen aan deze dierbare overledene een steun en troost zijn voor de familie die verweesd achterblijft. Van harte bevelen we Antoine aan in uw gebed!

De namis gaat in onze parochiekerk door op zaterdag 17 juni 2006 om 19.00 uur.

 
 

IN MEMORIAM: MAURITS PIQUEUR (1926-2006)

Hoewel wij normaliter enkel een "In memoriam" over een parochiaan uit Zevergem schrijven, toch graag even een uitzondering. Maurits heeft immers lang in Zevergem gewoond en was eveneens heel actief in ons parochiaal zangkoor Suverlike.

 

Maurits Piqueur werd geboren in Waasmunster op maandag 18 oktober 1926. Hij huwde met Agnes Bracke en was de fiere papa van Bea, Hugo, Guido, Herman, Lut, Walter en Bruno. Hij vond zijn grootste geluk in het samenzijn met de kinderen en de kleinkinderen Herlinde, Veerle, Lieven, Wouter, Nele, Leen, Tim, Bart, Ruben, Yolan, Roald, Yorick, Eckhart en uiteraard het achterkleinkind Arthur. De hechte band tussen deze familieleden is steeds wonderbaarlijk geweest. Ook de dankbaarheid van de kinderen en kleinkinderen naar de grootouders toe is nog steeds immens.

Maurits was een man uit één stuk. Steeds trouw aan de scoutsleuze "Wees bereid" ging hij velen voor op de weg van dienstbaarheid en kameraadschap.

Tijdens zijn jarenlange loopbaan bij de luchtmacht wist Maurits het perfecte huwelijk te vinden tussen de gestrengheid van het leger en de minzaamheid van het hart. Voor veel gehandicapte jongeren bracht hij vreugde door zijn enorme inzet binnen het sociale luik van de luchtmacht.

Tijdens zijn leven verhuisde Maurits regelmatig. Het leger is immers geen statisch gegeven. Zo hadden ook wij in Zevergem het geluk dat Maurits zich hier kwam vestigen.

Nadat hij met zijn vrouw Agnes diverse malen de eucharistievieringen in onze kerk had bijgewoond, sloten zij beiden aan bij het zangkoor. Eveneens bij de oprichting van het huidig parochiaal zangkoor Suverlike was Maurits heel nauw betrokken. Jarenlang heeft hij zowel als bestuurslid en als koorlid het beste van zichzelf gegeven. Hij behoorde tot de afdeling van de bassen, waarvoor er tot op heden heel wat plaatsen te begeven zijn! Het is hier dan ook duidelijk op z'n plaats om Maurits nogmaals hartelijk te danken voor de tomeloze inzet en het oeverloze geduld tijdens die vele koorjaren.

Naast muziek en zang genoot Maurits heel vaak van bos en zee. De Oostkantons waren een geliefd vakantie-oord voor de ganse familie Piqueur. De "pater familias" voelde zich de koning te rijk en zag dat het goed was!

Maar sluipend kwam de ziekte Maurits' leven binnengeslopen. Een blijvende opname werd zijn deel. De goede zorg in Sint-Coleta had Maurits méér dan verdiend. Hij, die zelfs steeds in de weer was voor anderen, kreeg nu zelf de beste zorgen toegediend. Niet in het minst van zijn lieve vrouw Agnes, die je steeds aan de zijde van Maurits kon vinden. Ook toen de momenten van herkenning stilaan wegdeemsterden, bleven zijn gezinsleden trouw vake bezoeken.

Maurits, in naam van velen, bedankt! Jouw leven laat op ieder die je kende een diepe indruk na. De tekst op het bidprentje eindigt als volgt: "We hopen en geloven dat je nu ter bestemming bent gekomen bij een liefdevolle Vader, waar je mag rusten in vrede." Mogen wij er nog aan toevoegen dat wij elkaar hopelijk ooit terugzien…bij God (vertaald: a Dieu)!

 

 

IN MEMORIAM: RENE VANDER CRUYSSEN (1915-2006)

Op donderdag 27 april jl. overleed onze medeparochiaan René Vander Cruyssen, echtgenoot van Gaby Van Biesbroeck.

René werd in Eke geboren op vrijdag 19 februari 1915. Hij was de vader van Robert en Luc, grootvader van Nico en Sarah en overgrootvader van Jaro en Lavina.

Van jongsaf was René een bezige bij. Zijn hele leven werd beheerst door de zorg voor land en dieren. Hij slaagde erin van zijn hobby een beroep te maken.

Ontelbare keren trok hij door Zevergem en Zwijnaarde om fruit en groenten aan de man te brengen. In relatief kalme periodes vulde hij -naast de vaste activiteiten in het landbouwbedrijf- zijn beschikbare tijd aan met loonwerk bij de boeren. Later werd hij werkman in de wegenbouw, maar nog steeds combineerde hij dat met zijn eigen landbouwbedrijf. Toen hij met pensioen ging, kon hij zich ten volle wijden aan de landbouw.

René was een vaste waarde ter hoogte van de Steenweg nr.117. Tot drie weken voor zijn dood reed hij nog met de auto. Zelfs een week voor zijn overlijden verzette René nog een pak werk. Stilzitten was voor hem immers geen optie.

"Het was een eenvoudige man die uitmuntte in dienstbaarheid. Steeds beschikbaar voor gezin, erf en buren. Nooit tijd voor zichzelf, een zee van tijd voor anderen en voor God", vermeldt het bidprentje.

René, jouw tijd om te rusten is gekomen. In dankbare herinnering blijf je bij vele mensen verderleven. Velen zullen je missen. Van harte bevelen we je dan ook aan in het gebed van allen die het geluk hadden jou te kennen.

De namis voor deze dierbare overledene gaat door in onze parochiekerk op vrijdag 26 mei 2006 om 19.00 uur.

 

 
 
 

IN MEMORIAM: YVONNE D'HOSSCHE (1911-2006)

Op dinsdag 4 april jl. ging de uitvaartliturgie voor Yvonne D'hossche in onze parochiekerk door.

Yvonne werd in Vurste geboren op 7 december 1911, maar bracht haar jeugd door aan de Pier in ons landelijke Zevergem. Ze huwde met Remi Van Acker, was de moeder van Lionel en Linda en de grootmoeder van Geert, Tim en Frederiek, en overgrootmoeder van Kiana.

Yvonne was een sterke, hardwerkende persoonlijkheid met haar eigen visie op het leven. In Gent baatte zij vol enthousiasme, samen met haar man, een kruidenierszaak uit. Toen Remi met pensioen ging in 1976, keerden zij terug naar Zevergem. De inburgering liep van een leien dakje. Het was alsof zij nooit van Zevergem waren weggeweest. Hun beider hart lag immers in het mooie dorp aan de Schelde. In de Landuitstraat vertoefden zij vele gelukkige jaren samen.

Naast de noeste arbeid koesterde Yvonne eveneens haar vrije momenten. Samen met vrienden hield ze ervan een kaartje te leggen, zowel thuis als op verplaatsing.

Na het overlijden van haar lieve echtgenoot werd eenzaamheid haar metgezel. De woning in de Landuitstraat lag enigszins afgelegen. Daarom verhuisde zij naar de Pont-Noord en voelde zij de genegenheid van de mensen rondom haar. Tot de leeftijd van 87 jaar slaagde zij erin zelfstandig haar leven te leiden. Een plotse val met polsbreuk tot gevolg bracht echter verandering in haar bestaan. Ze ruilde haar woonplaats in voor een verblijf in het RVT Scheldevelde te De Pinte. De aanpassing aan haar nieuwe omgeving verliep heel moeilijk. Met de jaren kwam de mildheid van het ouder worden en berustte zij in haar lot. Ook in Scheldevelde bleef ze het kaartspel echter trouw. Toen ze de laatste maanden gekluisterd was aan de rolstoel en opnieuw een stuk zelfstandigheid moest prijsgeven, viel haar dat heel zwaar.

Op het einde van haar leven was ze gelukkig dat alles geregeld was zoals zij het zelf wou. Fier dat haar kinderen en kleinkinderen hun weg in het leven hadden gemaakt.

Temidden van familie, vrienden en kennissen namen we afscheid van deze sterke vrouw. In de herinnering van velen blijft Yvonne verder leven. Van harte bevelen we haar aan in uw gebed.

De namis voor Yvonne gaat in onze parochiekerk door op zaterdag 13 mei 2006 om 19.00u.

 

 

IN MEMORIAM: GEORGES VAN DE STEENE (1919-2006)

 

 

Op 29 maart 2006 overleed Georges Van de Steene in het RVT Scheldevelde in De Pinte. Georges was een geboren en getogen Zevergemnaar. Hij zag het levenslicht op 23 februari 1919 en was de broer van Gabriëlle en Adrienne Van de Steene. Georges was jarenlang lid van de Christelijke Bond der Gepensioneerden in Zevergem.

Tijdens de ingetogen uitvaartplechtigheid werd Georges prachtig getypeerd door zijn familieleden.

Naast koorgezangen klonken eveneens stemmige instrumentale nummers van het klarinetensemble Satori, waarin ook Dries Tack een hommage bracht aan zijn overleden grootnonkel. Niemand kan beter het leven van deze hartelijke man samenvatten, dan zij die hem van heel dichtbij hebben gekend. Daarom  publiceren we hieronder de tekst van Hans Mortelmans over "nonkel Georges".

 

 

 

 

"Nonkel Georges  loopt door ’t dorp

Met een fles in zijn hand

De zon schijnt in zijn ogen

Dat vindt nonkel Georges plezant

De benen licht gebogen

Maar de rug kaarsrecht

Z’n haar heeft ‘m schoon

In een zijstreep gelegd

 

Tussen twee betonnen palen

Droogt ne witte was

Nonkel Georges verschiet

En vertraagt zijne pas

Zijn hand voor zijn ogen,

Zo kijkt hij naar omhoog

En mompelt bij zijn eigen

Die was raakt nooit niet droog.

 

Links van ’t kerkhof staat een reusachtig beeld van grijze steen

’ t Is Christus die zijn heilig hart

Laat zien aan iedereen

En Georges begint nen babbel

Met dien Onzelieveheer

Hij zegt – goeie God de Vader

De seizoenen zijn niet meer….

 

Wat da‘ ze vroeger waren

Winter koud, de zomer droog

Georges geraakt op dreef

Steekt zijnen arm recht omhoog

En zucht

-Wij, wij met tweeën weten

Alles van het weer:

Ik voorspel de regen

Gij de storm op het meer.-

 

De late zomerzon werpt twee

Schaduwen op ’t plein

Hier staan de twee profeten

In het zand van hun woestijn

En profeten hebben tegenwoordig

Niet te veel succes, daarom

Sleft nonkel Georges maar voort

Sleft ‘m maar voort met zijn fles.

 

De benen ligt gebogen

Maar de rug kaarsrecht

Z’n haar dat heeft ‘m schoon

In een zijstreep gelegd

Z’n hand voor z’n ogen

Zo kijkt hij naar omhoog

En de eerste zonnedruppel

Valt in nonkel Georges zijn oog.

Zevergem, november 1996"

 

Georges, dank om wie je was! Moge je in vrede rusten.

 
 

IN MEMORIAM: ANDRE BOGAERT (1930-2006)

Reeds geruime tijd bezoek ik bij een overlijden iemand van de nabestaanden om een "In Memoriam" te schrijven. Als je echter het levensverhaal moet brengen van je eigen vader, dan gaan er plots een hele resem persoonlijke ideeën en gevoelens door je heen. Daarom een poging om beknopt wat gegevens op een rijtje te zetten.

 

André Bogaert werd op 1 augustus 1930 geboren in een landbouwersgezin te Vurste. Hij was het 6de kind van 7. Al heel vlug zag de schoolmeester in Vurste dat het een jongen was met meer in zijn mars. Op aanraden van de meester trok André naar Gent om middelbare studies aan te vatten, wat in die tijd in een landbouwersgezin niet altijd evident was. In 1950 behaalde hij con brio het diploma van hoger middelbaar onderwijs in het Sint-Gregoriuscollege te Ledeberg.

Na de vakantie ging hij aan de slag bij de toenmalige verzekeringsmaatschappij Noordstar & Boerhave. Daar werkte hij maar drie jaar, want in 1953 kreeg hij bericht dat hij geslaagd was voor het examen van technisch klerk in de ASLK. Studeren was voor André een hobby. Tot zijn 42ste jaar trachtte hij via examens een carrière binnen de ASLK uit te bouwen. In 1968 werd hij zaakgelastigde van de ASLK in Deinze. De officiële opening van het agentschap moest zelfs even worden uitgesteld. Hij had op dat moment immers een laatste proef voor het examen van bureauchef. Bijgevolg bleef hij niet zolang directeur in Deinze, maar keerde hij in 1971 terug naar Brussel om via een tussenbenoeming van adjunct-dienstchef te eindigen als dienstchef.

In 1990 ruilde hij zijn actieve loopbaan in voor een rustiger bestaan. Vanaf die dag had hij veel tijd om zich bezig te houden met zijn verder levenswerk: het in beeld brengen van de familiestamboom Bogaert. De 5-jaarlijkse familiefeesten vergden eveneens enorm veel voorbereidingswerk. Met hart en ziel leefde hij naar die bijeenkomsten toe.

Ook het Bourgondische leven was André niet vreemd. Hij hield van gezellig tafelen en genoot van een lekker glaasje. Maar stilaan kwam de ziekte zijn lichaam binnengeslopen. Heel langzaam maakte die vreemde indringer zich meester over zijn doen en laten. De laatste jaren werd hij regelmatig geconfronteerd met opname in het ziekenhuis. Zelfs de laatste weken van zijn leven bracht hij in het ziekenhuis door. Het was echter zijn grootste wens thuis te kunnen sterven. Die wens is voor hem uitgekomen. Met een ziekenwagen werd hij op vrijdag 24 maart jl. naar De Pinte gebracht. Daar heeft hij het weekend nog kunnen doorbrengen. Op maandagmorgen is hij in alle stilte zachtjes heengegaan…

 

Als hommage aan André vind je hieronder de integrale homilie van onze parochievicaris, pater Frans De Maeseneer. In krachtige en eenvoudige woorden typeerde hij hem treffend …

 

"In Nederland heeft in vorige eeuw een grote meneer geleefd: Pieter van der Meer de Walcheren. Hij heeft een rol gespeeld in de cultuur van zijn tijd. Hij was politiek geëngageerd, schreef filosofische boeken. Hij werd monnik en werd raadgever van velen. Hij was internationaal bekend. Maar op zijn grafsteen mocht er maar één zin staan: hier ligt een mens. Meer niet. Geen titels. Geen decoratie. Geen versiering. Alleen deze vier woorden: hier ligt een mens.

Dierbare familie, vrienden van De Pinte, van Vurste, van Eke en van Zevergem, collega's van de ASLK, koorleden van Suverlike, mensen van waar ook gekomen.

Hier ligt een mens.

Geen heilige, geen held. Een mens met overtuigingen en met gebreken. Intelligent en stil. Graag alléén en graag bij de mensen. Nuchter en toch melancholisch.

Hier ligt een mens.

Geheel zijn volwassen leven was hij kerkzanger in Vurste, in Eke, in De Pinte en in Zevergem. Met een voorkeur voor het Gregoriaans. Toch zong hij mee in het Engels, in het Duits, in het Hebreeuws en in Afrikaanse talen. Het zingen in een koor ontroerde hem. Hij had dat nodig. Hij deed dat graag.

Hier ligt een mens.

Een pelgrim, een bedevaarder naar Lourdes. Hij zocht daar stilte voor zichzelf en zegen voor zijn kinderen en kleinkinderen. Zo ging hij ook, als een soort pelgrim, geregeld naar de zee. Om er zich te laten beademen door oneindigheid en om er - met een woord van Toon Hermans - te fluiten naar de overkant.

Hier ligt een mens.

Geïnteresseerd in zijn herkomst: hij maakte van zijn stamboom een meesterwerk. Deze erfenis zal de hele familie nog lang met dankbaarheid en ontroering koesteren en bewaren. Zoals ze ook zullen gedenken hoe hij in zijn beroepsleven bekwaam was, en vereerd werd met vele verantwoordelijkheden en promoties.

Deze mens geven wij vandaag uit handen. We leggen zijn leven neer in de handen van de levende God. Tot deze mens die hier ligt, zal God vandaag zeggen: je ligt hier nu wel, maar dat is het laatste niet. Het laatste is niet dat je moet blijven liggen in de dood. Het laatste is dat je mag opstaan ten Leven, want Ik heb een plaats voor je bereid, voorgoed, voor eeuwig en altijd. De last van de laatste maanden, het protest en de klachten, de pijn en het verzet; het is nu allemaal gerijpt tot diepe en

stille overgave.

André, God zegene en beware u."

De namis voor André Bogaert gaat in onze parochiekerk door op zondag 23 april 2006 om 9.30u.

 
 
IN MEMORIAM:  Marie-Louise De Clercq (1912-2006)
Op 3 maart 2006 overleed Marie-Louise De Clercq, weduwe van André Dhondt in Home de Lichtervelde te Eke.
Marie-Louise werd geboren in Nazareth op 16 november 1912 in een gezin met zeven dochters en één zoon. Vanaf haar huwelijk in 1936 woonde ze met André op een boerderij in de Groenstraat (nu Polderdreef) te Zevergem.
Zij was de moeder van Gabriël (+), Lea, Daniël, Hilda, Magda en Christiaan en grootmoeder van Hans, Lieven, Robin, Annelies, Freya, Jan, Ilse, Pieter(+), Pieter, Karlien, Sigyn, Katrien, Channa, Melissa en Jasmien. Zij was de overgrootmoeder van Kenneth, Marissa, Linde, Wolf, Jens, Ode, Brecht, Tibo en Runa.
Toen André in 1997 overleed bleef ze nog twee jaar wonen in het ouderlijk huis. Niettegenstaande ze dagelijks bijgestaan werd door haar kinderen en door verzorgers aan huis, werd ze danig hulpbehoevend dat ze in 1999 moest opgenomen worden in het WZC de Lichtervelde in Eke.
 Ze was een sterke vrouw met talrijke talenten en een christelijk voorbeeld voor haar acht kinderen, waarvan ze er twee vroegtijdig moest afstaan.
Als drukbezette landbouwersvrouw had ze voor die ‘tijd van toen’ veel idealistische gedachten. Zo wou ze dat al haar kinderen zouden studeren. Dat hebben ze dan ook gedaan! Ze was fier op al haar kinderen omdat ze het onder haar stuwende kracht hadden waar gemaakt.
Ze was ook de landbouwersvrouw die graag nog een stukje van de wereld wou zien. Toen de kinderen groter werden kon ze die wens realiseren. Met vijf in één auto en een tent erbij doorkruisten ze samen Oostenrijk, bezochten ze Zwitserland, bereikten ze Spanje en zagen Venetië en Lourdes. Later bezocht ze Lourdes nog tweemaal in groep en bezocht ze ook Rome. Toen kwam haar pensioengerechtigde leeftijd en genoot ze verder van talrijke uitstapjes, maar vooral genoot ze van haar kinderen en kleinkinderen.
Marie-Louise verbleef zes en een half jaar in Home de Lichtervelde. Dagelijks kreeg ze er bezoek van haar kinderen; Die zagen haar stilaan aftakelen. Op nieuwjaarsdag zaten al haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen nog rondom haar. Het was de laatste keer, allen samen.
 
Op zaterdag 11 maart kwamen familie, vrienden en kennissen met velen samen in onze parochiekerk om afscheid te nemen.
 
De namis voor Marie-Louise gaat door in onze parochiekerk op zaterdag 25 maart om 19.00 uur. Van harte bevelen we haar aan in uw gebed!
 

 

IN MEMORIAM: GABY LAUWAERT (1936 - 2006)

Op maandagmorgen 6 februari 2006. om 10.00 uur overleed Gaby Lauwaert in het ziekenhuis. Gaby was gehuwd met Julien De Cock, moeder van Ignace en grootmoeder van Lindsay en Davy.

Haar jeugd bracht Gaby in Zwijnaarde door. Ze woonde in de Heerweg-Zuid, een straat waardoor Julien elke dag passeerde om naar school te rijden. En kan je weerstaan aan de verleiding wanneer een mooi meisje elke dag opnieuw je pad kruist?

Een hechte vriendschap groeide stilaan uit tot ware Liefde. Toen Gaby en Julien in 1957 huwden, namen ze hun intrek in Zwijnaarde. Vier jaar later, in 1961, bouwden ze hun liefdesnestje in de Molenstraat te Zevergem.

Een hele tijd heeft Gaby als scheerster gewerkt in de Fabelta. Haar taak bestond erin nylondraad te controleren. Later ruilde ze haar job in voor die van huisvrouw. Ze genoot van het huishoudelijk werk en ontpopte zich tot een echte keukenprinses.

In 1963 werd hun huwelijk gezegend met de geboorte van Ignace. Ze was terecht heel fier op haar zoon, haar schoondochter Marleen en haar kleinkinderen.

Naast haar huishoudelijke taken maakte Gaby ook tijd voor volksdans bij de Zonnebloemen in Zwijnaarde. Eveneens de Christelijke Bond der Gepensioneerden lag haar nauw aan het hart. Gaby's schoonmoeder, Christiane Van De Steene, richtte immers de Zevergemse afdeling destijds op. Met vol enthousiasme zorgde Gaby voor de logistieke steun. Zij was de stuwende kracht in de oppas van het parochiezaaltje. Dit zaaltje is inmiddels verdwenen. Momenteel staan de nieuwe klassen van de Vrije Basisschool aan de Pont-Zuid op deze plaats. Eveneens was zij lid van de KBG in Zwijnaarde.

Gaby was een gedreven vrouw. Het doel dat ze voor ogen had, trachtte zij kost wat kost te bereiken. Met hart en ziel zette zij zich in voor gezin en vriendenkring.

Maar in mei 2005 kreeg zij de ziekte als metgezel. Het werd een strijd van maanden waartegen winnen schier onmogelijk was. Bijgestaan door haar trouwe man Julien, haar kinderen en kleinkinderen moest zij stilaan de strijd opgeven.

Op zaterdag 11 februari ’06 kwamen familieleden, vrienden en kennissen samen in onze parochiekerk om afscheid te nemen van hun geliefde Gaby. Moge zij van bij de Heer verbonden blijven met hen die nu treuren. We wensen veel sterkte aan Julien, Ignace, Marleen, Lindsay en Davy in deze moeilijke dagen. Van harte bevelen we haar aan in uw gebed!

De namis voor Gaby Lauwaert gaat door in onze parochiekerk volgende zaterdag 25 februari om 19.00 uur.

 

IS DOOR DE DOOD VAN ONS HEENGEGAAN:

Lea Lobel (1921 - 2006)

 

 

Lea Lobel, weduwe van Juliaan Van Maerken, overleed op 84-jarige leeftijd. De uitvaartliturgie voor Lea had plaats in onze parochiekerk op vrijdag 10 februari 2006. We bevelen haar aan in uw gebed!

 

 

 

 

 

 

 

IN MEMORIAM: LEON DE SMET (1920-2006)

Op 85-jarige leeftijd overleed onze medeparochiaan Leon De Smet. Hij was de echtgenoot van Elza Morel, de vader van Kris, Rita, Daniel, Martine en Willy en de grootvader van Wouter en Marlies De Boever en Jeroen, Joris en Jens Colpaert.

Op 2 maart 1920 zag Leon voor het eerst het levenslicht. Hoewel hij geboren was in Eke, bracht hij het grootste deel van zijn leven in Zevergem door. Toen Leon 4 jaar oud was, namen zijn ouders hun intrek in de grote boerderij aan de Wontergemstraat. Het is tot op vandaag de enige boerderij en dus het enige huis in de Wontergemstraat op Zevergems grondgebied.

Van kindsbeen af was Leon met de boerenstiel vergroeid. Hard werken en zorgen voor dier en land werd zijn levensprogramma. Tot vorige zomer stak hij nog steeds de handen uit de mouwen op diezelfde boerderij, die intussen door zoon Daniel is overgenomen.

Hij was eveneens een dankbaar man. Op zondag woonde hij graag de wekelijkse eucharistieviering bij in ons parochiekerkje. Daarna was er dan ook tijd om een pintje te pakken en een gezellige babbel te slaan. Naast de noeste arbeid verpoosde Leon graag om een kaartje te leggen zowel bij hem thuis als bij de KBG van Zevergem. Ook als duivenmelker haalde hij zijn hart graag op.

Op het gebied van gezondheid was Leon een sterke man. Op enkele kleine kwaaltjes na heeft hij nooit een dokter nodig gehad. Zelfs toen hij in augustus zwaar ziek werd, beet hij van zich af en vocht hij tegen die ongelijke tegenstander. In stilte droeg hij zijn lijden. Klaagwoorden kwamen niet over zijn lippen. In de loop van de maanden augustus en september werd hij 2x in het ziekenhuis opgenomen. Bij thuiskomst en tijdens een familieavond bij nichtje Marie-Christine wandelde hij naar de Schelde op. Daar lagen heel wat landerijen die hij ooit had bewerkt. Hij nam die momenten als het ware afscheid van zijn zo vertrouwde Zevergem.

Op donderdag 12 januari 2006 verloor Leon de strijd tegen de ziekte. Zij die hem zo liefhadden, moesten hem uit handen geven. Als christenen geloven we dat hij opgenomen wordt in de liefdevolle handen van de Heer. De Heer, in wie Leon ook heel wat sterkte en steun vond. Van harte bevelen we hem aan in uw gebed!

De namis voor Leon De Smet gaat door in onze parochiekerk op zondag 5 februari 2006 om 9.30 uur.

 

 

IN MEMORIAM: RACHEL DE CLERCQ (1908 - 2005)

Op 13 december jl. overleed Rachel De Clercq, weduwe van Polydoor De Waele, in het RVT Scheldevelde te De Pinte.

Rachel was de moeder van Edith De Waele, de grootmoeder van Ann en Luc Van Oostende en de overgrootmoeder van Ann-Sofie, Julie, Guillaume en Pauline Vallaeys en van Florian en Robrecht Van Oostende.

Als kind werd Rachel getroffen door het vroege overlijden van haar moeder. Vader De Clercq bleef verweesd achter met 4 kinderen. Later hertrouwde hij met een weduwe die 6 kinderen had.

In de zuivere zin van het woord was Rachel altruïstisch. Haar hele leven lang stond zij in dienst van vele mensen. Als jonge vrouw werkte en woonde Rachel in "t Heilig Huizeken" in Drongen. Op 22-jarige leeftijd trouwde zij van daaruit met Polydoor De Waele, één van de 16 kinderen van de familie De Waele van Zevergem.

Vele jaren leverde ze trouwe dienst ten huize van Dr. Clocquet. Ze hield van werken en ze was steeds fier over de geleverde prestaties.

Rachel was eveneens een diepgelovige vrouw. Ze was trouw aan haar dagelijks gebed en betrok de kleinkinderen bij het gebed, toen ze kwamen logeren. Tweemaal trok Rachel op bedevaart naar Lourdes-Frankrijk en het bekende Mariaoord in Oostakker kreeg het jaarlijks bezoek van Rachel met kinderen en kleinkinderen.

Voor haar dochter en haar kleinkinderen was ze steeds in de weer. Graag bood ze hen een helpende hand of een gebaar van dienstbaarheid.

Haar leven lang bouwde zij op gewoontes en een vast dagstramien. Alles had zijn tijd en zijn plaats. Eveneens genoot ze van een namiddagje kaarten bij de Christelijke Bond der Gepensioneerden.

Vijftien jaar geleden verloor ze haar lieve man Polydoor. In haar vertrouwde woning aan de Pont-Noord trok zij zo goed mogelijk haar plan. Ze woonde immers in Zevergem sedert 1936.

Vier jaar geleden echter werd het zelfstandig leven haar te zwaar. Ze nam haar intrek in het RVT Scheldevelde in De Pinte, waar ze heel content en gelukkig was. Wat zij jaren voor anderen had gedaan, mocht ook voor Rachel gedaan worden. Het was tijd dan anderen deze dienstbare vrouw met dienstbaarheid omringden.

De laatste vier maanden was Rachel aan het bed gekluisterd. Stilaan namen haar krachten af.

Rachel voelde dat het einde naderde.

Op zaterdag 17 december 2005 namen familie, vrienden en kennissen afscheid van deze sterke vrouw. Tijdens de uitvaartliturgie brachten kleinkinderen en achterkleinkinderen een persoonlijke voorbede of getuigenis naar voren. Treffende woorden , ontroerende herinneringen.

Van harte bevelen we deze dierbare overledene aan in uw gebed. Zoals Rachel veel voor anderen heeft gedaan en  gebeden, zo willen wij haar op onze beurt niet vergeten.

De namis voor Rachel gaat in onze parochiekerk door op zondag 15 januari 2006 om 9.30u.

 

 

IN MEMORIAM: MARIA VAN HOORDE (1926 - 2005)

Op 1 november 2005 overleed Maria Van Hoorde, weduwe van Georges Claeys. Maria werd geboren in Zwijnaarde op 17 oktober 1926 en woonde aan de Pont-Noord 87.

Zij was de moeder van Daniël en Raphaël, en grootmoeder van Kevin, Lisa en Eva (+).

Haar kinderen schreven mooie gedachten aan deze lieve vrouw neer:

 

"Ons ma was steeds dapper, ijverig in de weer.

Jarenlang heeft zij voor haar familie gezorgd als geen ander.

Toen pa ziek werd, bleef ze immer trouw de toegewijde, liefdevolle en zorgzame echtgenote. Haar kinderen en kleinkinderen waren haar levenswerk, we waren zo graag bij haar! Thuis vonden we rust, tederheid en gezelligheid.

Je kon haar steeds plezieren met een partijtje kaarten. Ze hield van een praatje met haar buren, vrienden en kennissen.Bij haar thuis was iedereen welkom.

Ma hield van de buitenlucht, dat zag je aan de mooie kleur op haar gezicht. De kippen liepen op het erf, hoe bezorgd was ze niet om haar kippen. Ze hield ook van bloemen. Wat  was ze dan ook fier op haar tuin met bloeiende geraniums, callassen,  belleboompjes en chrysanten.

We zullen je missen elke dag in kleine en eenvoudige dingen, maar in ons hart zal je altijd bij ons blijven. Je ging ons voor op de gelovige weg. Dank Heer om haar leven zoals het is geweest gedeeld en weergegeven."

 

Tijdens een ingetogen uitvaartliturgie op zaterdag 5 november jl. namen familie, vrienden en kennissen afscheid van Maria. Pater Frans, die de uitvaartmis voorging, sprak in zijn homilie vol lof over deze fijngevoelige vrouw. De woorden van Maria, die ze 2 weken voor haar dood uitsprak, plaatste hij treffend in de context van de eeuwigheid. "'k Ben blij da'k u zie en 't is goe weer!"

Maria, ook de parochiegemeenschap zal jou missen. Voortaan blijft jouw stoel in ons kerkje leeg. Elke week opnieuw was je trouw op post. Tijdens de uitvaartplechtigheid werden mooie teksten en gebeden afgewisseld met aangepaste liederen verzorgd door het parochiekoor Suverlike. Je hoorde hen zo graag zingen…

Moge Maria nu van bij de Heer neerzien op hen die haar zo dierbaar waren. Van harte bevelen we Maria aan in uw gebed!

 

 

IN MEMORIAM: FRANS DEBECK

Op dinsdag 25 oktober jl. overleed Frans Debeck in het UZ te Gent. Frans was gehuwd met Irma VanderBeken, was vader van Christine en grootvader van Heleen, Lieselot en Vincent.

Samen met zijn vrouw baatte hij 40 jaar lang een elektriciteitswinkel uit, waarvan 20 jaar in de Pont-Zuid en 20 jaar in Zwijnaarde. Als elektricien had hij zelfs nu nog heel wat klandizie, die een beroep deed op zijn technische vaardigheid.

Frans ging heel graag bij vrienden op bezoek en zat niet verlegen om met de auto uitstapjes en reizen te maken.

Hij kon eveneens intens genieten van zijn familie rondom hem. Zijn kleinkinderen waren zijn oogappels en telkens ze kwamen, was het een waar feest voor hem.

Maar een tijdje geleden werd ziekte zijn deelgenoot. Hij kloeg nooit en wou zijn geliefden de last van zijn lijden sparen. Hoe hard hij ook vocht tegen de ziekte, het was een ongelijke strijd.

Op 31 oktober jl. werd Frans in onze parochiekerk begraven. Familie, vrienden en kennissen namen afscheid van hun geliefde. In naam van de parochie wensen we hen veel steun en sterkte toe…vooral in deze donkere dagen rond Allerheiligen en Allerzielen.

De namis voor Frans Debeck gaat in ons kerkje door op zaterdagavond 26 november 2005.

Van harte bevelen wij deze dierbare overledene aan in uw gebed!