Zondag 9 oktober 2005: APERITIEFCONCERT VAN HET ST.-MARTINUSKOOR

Op zondag 9 oktober zat de zaal Nova afgeladen vol met enthousiaste koorsupporters ter gelegenheid van het aperitiefconcert, dat het parochiaal St.-Martinuskoor van Asper  ten gehore gaf.  Het koor deed zijn activiteit alle eer aan: je was nog maar pas binnen of je kreeg al een vol aperitiefglas in blauw of geel in de handen gestopt. Dat was al een voorteken dat de stemmen goed gesmeerd zouden zijn. Maar algauw –als iedereen een, plaatsje had gevonden- begon het concert met een “Wees gegroet” van Armand Preud’homme.

Maar daarna gingen de zangers de volkse toer op met Vlaamse meerstemmige liederen van verschillende aard: een meditatief “in een kloostertuin”,  een romantisch “vergeet-mij-nietje, een stoer Vlaams lied in samenzang: “’t Zijn weiden als wiegende zeeën, een amusant “nonkel Jef in de fanfare met Dirk Eggermont op zijn schuiftrombone.  Toen was het even tijd om te pauzeren en de glazen nog eens te vullen. In het tweede deel hoorden we opnieuw een aantal gekende liederen en melodieën als “’t is weer voorbij, die mooie zomer”, een paar uittreksels uit de operette “het witte paard”, “het kleine café aan de haven”, om af te sluiten met een daverend “we blijven zingen”. Bij een aantal nummers werd het St.-Martinuskoor versterkt met het St.-Gregoriuskoor uit Gavere en uit Lotenhulle. Denis en Cindy zorgden voor de muzikale begeleiding. Met een daverend  en verdiend applaus werd dit optreden besloten en iedereen –zangers en toehoorders-  voelde zich voldaan en in opperbeste stemming. Muziek verzacht toch wel de zeden, zeker bij een “aperitief”-concert. Lydie Niemegeers, die de verschillende liederen aan elkaar praatte en  situeerde, beloofde een nieuw aperitiefconcert over twee en een half jaar, want dan viert het koor zijn zilveren jubileum. We noteren dit reeds in onze agenda!

Op de foto’s zie je dirigent Johan in volle actie bij de uitvoering van de liederen, met als zang(st)ers Lydie, Madeleine en jongste koorlid Mathias op de voorgrond.  

Johan zong in solo een ode aan een oma van 11 kleinkinderen: “zo’n oma waar ik trots op ben” en hij keek tussen de notenbalk naar zijn “Laura” (de werkster achter de schermen van het koor), aan wie hij dit lied opdroeg. 

Dat het St.-Martinuskoor van Asper zal blijven zingen, werd ook onderlijnd, als we zien hoe ook de jongsten van het koor met enthousiasme meezongen.

Met een goed gevoel en met een gemeende “proficiat” voor dit optreden keerden alle zangers en sympathisanten (in de namiddag) naar huis terug. Maar toen was de tijd om te aperitieven reeds voorbij; ’t zou een laat noeneten worden …