Het Kerkgebouw
De oudste archieven over een kerk in Deurle dateren van 1121 en wijzen op een ontstaan van de oudste kerk tussen 1039 en 1121.
Het is nog niet achterhaald of het eerst een houten kerk was, of reeds een oude kerk in Doornikse steen.
De huidige kerk dateert van 1835 en werd in verschillende fasen gebouwd. De volledige vernieuwde kerk werd ingewijd op 25 juni 1855. Het gebouw is een pseudo-hallenkerk in baksteen, het exterieur is neoromaans, het interieur is neoklassiek.
De kerk werd verbouwd in 1912.
Tussen 1980 en 1986 werd de kerk grondig gerestaureerd en aangepast aan de moderne vereisten. In die periode werd de vroegere parochiale feestzaal gebruikt als noodkerk.
Het kunstpatrimonium van de kerk.
Het kunstpatrimonium van de kerk van Deurle is eerder bescheiden.
De zandstreek was arm, de parochie klein en schaars bevolkt.
Toch zijn er enkele bezienswaardigheden in onze kerk.
Piëta in houtskool van Lea Vanderstraeten.
De kunstenares geeft op een fijne picturele wijze het diepmenselijke leed weer van Maria, treurend om de dood van haar zoon Jezus.
Het hoofdaltaar is sober, doch stijlvol.
De twee zijaltaren zijn gewijd aan O.-L.-Vrouw, met een gepolychromeerd gekroond beeld van O.-L.-Vrouw ter Victorie, en aan de H. Aldegondis van Maubeuge. In de nis staat een staat een gepolychromeerd eikenhouten beeld.
De preekstoel is een eiken kuip met gebeeldhouwde medaillons waarin Christus de Zaligmaker en de H. Aldegondis.
De biechtstoel links is in eikenhout en dateert van 1758, de biechtstoel rechts is een kopie in dennenhout van de originele biechtstoel en dateert uit 1885.
Het orgel werd in 1956 door Loncke gebouwd en werd na de restauratie van de kerk in 1992 volledig gerestaureerd.
De meest waardevolle schilderijen zijn:
Links in het koor: “De aanbidding der Herders“ uit de Vlaamse School uit de 2de helft van de 17de eeuw.
Een schilderij “De Heilige Familie” geschonken door de echtgenote van kunstschilder August De Smet.
“Christus aan het kruis”, een schilderij van onze parochiaan kunstschilder Werner.
“De Judaskus”, een mooi schilderij aan de kerk geschonken door kunstschilder en mevrouw Octaaf Meiresonne uit
Sint-Martens-Latem.
Een pronkstuk van de kerk is ongetwijfeld het fraai geklede en gerestaureerde Mariabeeld.
De nieuwe glasramen helpen mee de sfeer te bepalen van de stemmige kerk.
De speling van licht en kleur zijn misschien inspiratie tot een blij gebed.
In 2002 werden 2 nieuwe glasramen geplaatst, één ter ere van de H. Aldegondis en één ter ere van de H. Christoffel.
Maar al gauw leefde het idee dat er best nog twee glasramen zouden bijkomen om de harmonie in de beglazing te herstellen. Wij kunnen nu een derde en vierde glasraam bewonderen, met als thema: het doopsel en de eucharistie. Deze werden in november 2004 ingehuldigd in het bijzijn van de kunstenaars Mevr. Ingrid Meyvaert en Dhr Luc Mestagh.
Het Kerkhof.
Rondom de St.-Aldegondiskerk ligt nog altijd het oorspronkelijke kerkhof van de parochie, dat al bestond in de 11de eeuw en dat nog altijd als begraafplaats wordt gebruikt.
Het is één van de meest authentieke en pittoreske kerkhoven waar de overledenen nog rond de kerk hun laatste rustplaats vinden.
Het kerkhof werd in 1979 geklasseerd als dorpsgezicht. Diverse kunstenaars liggen er begraven o.a. Xaveer De Cock, Jenny Montigny, Gust De Smet, Leon De Smet, Albert Claeys, Oscar Coddron, Jan Van Holder, Gaston Martens en Jef De Belder.
Aan het kerkhof werd in 1990-1991 een stuk grond van 1070 m2 toegevoegd, uit het naastliggende domein de Spoelbergh, er werd een strooiweide met columbarium aangelegd en er is een plaats voor 70 grafkelders.
Vóór het kerkhof ziet u 2 vrijheidsbomen, linden. De oudste, rechts dateert van 1905 en werd geplant ter gelegenheid van de 75ste verjaardag van de onafhankelijkheid van België, de linkse werd geplant in 1920 ter herdenking van de bevrijding na de Wereldoorlog 1914-1918.