BEZINNING BIJ DE VIERDE ZONDAG DOOR HET JAAR.

Stad zonder God

In het evangelie van vandaag staat een zin die mij heeft getroffen. `Zij dreven Jezus hun stad uit, zijn geboortestad Nazareth...' Later zullen zij Hem nog eens uitdrijven, uit Jeruzalem om Hem te kruisigen.

Doen wij niet ongeveer hetzelfde? Wij houden onze kerken gesloten, `uit veiligheid' zeggen we dan. We breken onze kerken af. Er zijn er teveel en ze staan leeg. Wij verwijderen kruisbeelden en andere religieuze voorwerpen uit openbare gebouwen omdat we tolerant willen zijn. Staan wij daar soms bij stil wat het zeggen wil: God uit onze samenleving, uit ons eigen leven bannen. Wat zou dat voor gevolgen hebben? Ik denk dat onze maatschappij nog te christelijk is om deze vraag te kunnen beantwoorden. Ons maatschappelijk leven is nog te zeer doordrenkt met de christelijke traditie. Zonder het te beseffen groeien wij naar een stad zonder God en dat de naam van God niet vernoemd wordt in het Europees handvest deert ons niet. Dat godsdienstlessen in het onderwijspakket zeker niet meer als hoofdzaak worden opgenomen; we staan er zeer tolerant tegenover. Dat men het begin en het levenseinde bewust manipuleert; wij gedogen het. Dat het `Te Deum' niet meer gezongen wordt; wij vonden het ook maar folklore. En zo groeien we langzaam naar de stad zonder God. Zo hebben we Christus uitgedreven zonder het zelf te weten. En wat dan? Hoe zal die stad zonder God er uit zien?

Wij kennen vanuit de geschiedenis voorbeelden van regimes zonder God: het communisme in Rusland, het Nazi-regime in Duitsland. Deze regimes zijn ten onder gegaan en de gevolgen kennen we: Dachau, de Goulach-archipel..., maar het maakt geen indruk meer. Het is voorbij! Maar wat vandaag aan het gebeuren is... Niemand weet waar het ons naartoe brengt, niets is bewezen. We kunnen er alleen maar bang voor zijn want: Kan een mens in zich zelf een houvast vinden? Wat is dan het fundament van onze maatschappij? Is het niet zo dat de mens met `God uit te drijven' zijn wegwijzers weggooit en elke oriëntatie verliest. Ik denk even luidop: Iemand heeft een ongeneeslijke kanker, hoe kan deze mens, die aan de rand van zijn leven staat, nog een houvast vinden?

Tegenwoordig wordt uiterst lichtzinnig gesproken over abortus. Heb je ooit iemand gesproken die abortus bedreven heeft? Jaren nadien knagen de schuldgevoelens. En wat met onze trouwbelofte: in goede en kwade dagen, in ziekte en gezondheid?

God aan de rand drijven, is mensen aan de rand van de wanhoop brengen.

Ze dreven Hem aan de rand van de afgrond, maar... zo gaat het evangelie verder: `Hij ging ongedeerd door de menigte'.

Wij kunnen God wel uitdrijven maar Hij komt terug. De geschiedenis bewijst het.